elkibra - Machine in the Ocean

Μη μου μιλάτε γιά πατρίδα...

2011-12-12T13:24:00.000-08:00

Με κάθετη επιμονή
αρνούμενος
το καθημερινό συσσίτιο
του μέλανα ζωμού
μπαίνω
με το μέτωπο ψηλά
σ΄ένα πλατύ δρόμο του Βορρά
ενώ στ΄αυτιά μου κροταλίζουν
τα κουτάλια
της Ρίτας Αμπατζή
από το "Χήρα, μ΄έκαψες"
κι ο στόμας - όπως λέγαν κάποτε-
τραγουδάει από μόνος του

-Με συγχωρείτε, μήπως τρελαθήκατε;
-Όχι, απλά δεν παραδίδομαι
όπως κι εσύ, Νίκο Εγγονόπουλε.

Αν και δεν έχω υποβληθεί
σε ΚΤΕΟ γονιδιακών εξετάσεων
ξέρω,
γνωρίζω
πως κάπου, σφηνωμένο βρίσκεται,
γονατιστό και αδρανές απ΄τα σκαμπίλια,
ξεραμένο σα σταφίδα στον ήλιο,
ένα Μικρασιάτικο γονίδιο τρέλας
Μεταξύ μας,
είναι υγιής αντίδραση,
του νου και της καρδιάς,
το πήδημα του μαντρότοιχου,
το ήλιασμα στην τρέλα.
Εκεί ξεκινάει,
εκεί ξεδιπλώνεται
το
"οράν φάος ηελίειο".
Εκεί συνεχίζει η ζωή
που διακόπηκε
μ΄ένα απότομο τράβηγμα απ΄τα μαλλιά
κάποια στιγμή
που σπρώχναμε απαλά
ένα τσιγκάκι από Μπυράλ
στα πεζοδρόμια των ανθρώπων
ανέμελλοι, χαλαροί κι αδιάφοροι
γιά τον "πολιτισμό",
την αποτελεσματικότητα,
την "εξέλιξη"
και τη διαστρέβλωση του παραδείσου
γι αυτό,
αφείστε,
μη βιάζετε,
επιμηκύνετε
τον καλπασμό στις ράχες των ονείρων,
γιατ΄η ζωή είναι μονάχα μία
κανείς δε διαβεβαίωσε και γι άλλες...

Τα πλάσματα της αύριον...

2011-09-15T05:20:00.000-07:00

Στα "ελεύθερα", "δημοκρατικά" καθεστώτα, αλλά και σε άλλα (πχ. στην Κίνα όπου προβάρεται ένα αυριανό μοντέλο κοινωνίας ξέφρενων και αδειασμένων καταναλωτών), υπεισέρχονται κάθε τόσο νέες ιδέες. Κάποιες γίνονται αντιληπτές, κάποιες όχι. Προσέξτε, γιά παράδειγμα, τις εκφράσεις που έχουν στα πρόσωπά τους οι πλαστικές κούκλες των βιτρινών. Πρόσωπα ανέκφραστα, στυφά, εγωιστικά, κακομαθημένα, εγώ και ο εαυτός μου... Συγκρίνατε με τη φωτογραφία, άνωθεν. Άντρας ή γυναίκα; Έχει σημασία; Είναι ένα ανδρόγυνο πλάσμα. Το μέλλον. Μιά ανδρόγυνη φούσκα, ένα ανδρογυνοειδές. Απατώνται οικτρά αυτοί/ές που πιστεύουν πως τέτοια πράγματα δεν αφορούν χώρες ζουμερές και "ζεστές" σα την Ελλάδα. Κυκλοφορούν άλλωστε πολλά τέτοια ανθρώπινα δείγματα. Καλό ή κακό; Μμμ, "δε θα μπορέσω να ξέρω", όπως λένε.

Το πλάσμα της φωτογραφίας δεν εκφράζεται. Κρύβει μέσα του απόλυτο κενό συναισθημάτων, χυμών, αγάπης (ακούει μόνο τραγούδια που μιλάν γι αυτήν). Προέρχεται από οικογένειες απασχολημένων, αλλοτριωμένων και ηλιθίων (ή το συνώνυμο, που σκέφτονταν μόνο την καριέρα τους). To πλάσμα, κατά κανόνα, δεν είχε πατέρα ή, είχε κάποιο ολόγραμμα που προσπαθούσε να παίξει το ρόλο του αρσενικού. Δε το χάϊδεψαν, δε το μαλάκωσαν, δε του ξύπνησαν τα αισθήματά του. Είναι "απελευθερωμένο" και ψάχνει φρενιασμένα να βρει από τι άλλο να "απελευθερωθεί". Είναι στεγανό και φοβάται, μοχθηρό γιά να αμυνθεί από άγνωστα συναισθήματα, γιά τα οποία κάτι έχει διαβάσει στα βιβλία που καταβροχθίζει, μασώντας τσίχλες. Οι οργασμοί του είναι σα κομάτια πάγου, ή ξεσηκωμένοι βρυχηθμοί. Στον ύπνο του τινάζεται, καβαλικεμένο σε άγριους ταύρους. Είναι συνεχώς καλωδιωμένο, χαπακώνεται και δεν έχει καμιά αντίρρηση να του φορέσουν ένα τσιπ στο κεφάλι. Περπατώντας στους δρόμους δε βλέπει, ούτε ακούει. Φοράει ακουστικά και ταξιδεύει μέσα σε τραγούδια με μηνιαία λήξη χρήσης...
Όλ' αυτά εννοούσε το ανδροειδές Τίμη Θάλιον (βλ. δημοσίευση, 28 Δεκ., "Το μέλλον είναι εδώ"). Στην τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη, όταν τη ρώτησαν αν επιθυμούσε παράταση της ζωής της, άφησε όλες και όλους με ανοιχτό το στόμα όταν είπε πως, "κάτω από άλλες συνθήκες ίσως, κάτω απ' τις σημερινές όμως (το έτος 2053) όχι και, δε ζηλεύω τη μακροζωία σας!"...

Καλό ταξίδι...

2011-08-11T13:27:00.000-07:00

Οι "στυλίτες"...

(Οι παρατηρητές και τα κοχύλια τους)

O καθένας μ' ότι του έλαχε πορεύεται στη ζωή. Μέσα στον υγρό κόσμο του μητρικού κόλπου, σ' αυτό που η ανθρώπινη φαντασία βασίστηκε γιά να δημιουργήσει τη μυθολογία του παράδεισου, αόριστοι μηχανισμοί, οι μοίρες που λένε οι απλοί άνθρωποι, συνθέτουν το μωσαϊκό των γονίδιων, ψηφίδα ψηφίδα, πάνω στο έμβρυο. Εκεί μέσα, σ' αυτό το υγρό στρατηγείο, χτίζεται ο πρόλογος του κάθε ανθρώπου. Κι όταν όλα είναι έτοιμα, φτάνει η στιγμή που γεννιέται. Τα πρώτα χρόνια είναι μαγικά. Ψηλαφίζει κανείς τον κόσμο, χωρίς να καταλαβαίνει τι του επιφυλάσσεται. Τα χρόνια περνούν και φτάνει η στιγμή του καθρέφτη. Εκεί βλέπει κανείς ένα καθοριστικό κομμάτι της μετέπειτα πορείας. Κάθε μέρα και κάτι καινούριο ανακαλύπτει. Οι οπτικές πληροφορίες δίνουν κάποια αδιόρατα σήματα που, στην αρχή, δεν είναι αρκετά γιά να στοιχειοθετηθεί άποψη. Μιά κακομορφία, κάτι που δε στέκεται καλά, κάνει τον προσωπικό φακό της προσοχής να σταματήσει, να εστιάσει, να ζουμάρει. Στροφή προς το περιβάλλον, συγκρίσεις, λαχτάρα θετικών επιβεβαιώσεων. Τις παίρνει κανείς, ή δε τις παίρνει. Σε μυστικές συνομιλίες με τον εαυτό μας, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε. Εκεί, στα χρόνια της εφηβείας, η υπόθεση έχει ήδη αποκτήσει θεμέλια. Ένα "κλικ" του εγκέφαλου, πολλές φορές παιδιόθεν, είναι αρκετό γιά να σε εκτινάξει στη θέση του παρατηρητή της ζωής. Στην αρχή δε το καταλαβαίνεις, νομίζεις ότι κάτι κάνεις λάθος και φτάνει να το διορθώσεις γιά να μπεις στο παιχνίδι. Προσπαθείς, με τα μέσα που έχεις, να διορθώσεις την πορεία του ενσωματωμένου επάνω σου σκάφους που θα σε πάει στη ζωή.

Κάπως έτσι, κοχλάζοντας, σε σιωπηλούς και μελαγχολικούς βρασμούς εξελίσσονται τα πράγματα. Ο καιρός περνάει και λίγα αλλάζουν. Ότι δε μπορεί να βγει προς τα έξω, γυρίζει προς τα μέσα, ανεβαίνει ψηλά και θρονιάζεται στο μυαλό, στο κέντρο επεξεργασίας των ατυχιών του ανθρώπου. Γύρω σου χτίζεται, μόνη της, μιά φούσκα, σαν εκείνες που ζωγράφιζε ο Hieronymus Bosch, μιά λεπτή μεμβράνη πέφτει πάνω απ' το πρόσωπό σου, ανάμεσα σ' εσένα και τον κόσμο. Κάποια αδιόρατη χαρακιά ξεπροβάλλει στη παλάμη σου, κάποιος διακανονισμός γίνεται στο μυαλό και, αυτό ήταν, πάει, τέλειωσε... Τέλειωσε; Τί, τέλειωσε; Τίποτα δε τελείωσε. Τώρα ξεκινάνε όλα! Απλά, παραδίνεσαι και παίρνεις αποφάσεις. Νομίζεις πως φταίνε οι μπομπάρδες σου που δε φτάνουν γιά να γκρεμίσουν τα τείχη. Εν πάσει περιπτώσει, δε παίζει ιδιαίτερο ρόλο αν είσαι μέσα στο πλήθος ή στην κορφή μιάς κολόνας. Γίνεσαι στυλίτης της ζωής. Βλέπεις, παρατηρείς, πολλά ή λίγα, αναλύεις.

Παίρνει πολλά χρόνια (και αν) γιά να καταλάβεις πως η "απόσυρσή" σου, σου καθάρισε το βλέμμα, πως μπορείς να βλέπεις αυτά που οι άλλοι, οι ενεργοί τυφλοί, δε βλέπουν, δε προλαβαίνουν και τα προσπερνούν. Ο κόσμος γελάει, ξεκαρδίζεται, χαχανίζει, χορεύει κι εσύ είσαι απέξω και τα βλέπεις... Σε βαριούνται, δε σε συναναστρέφονται, δεν έχεις πλάκα. Είσαι "η μικρή Ελένη που κάθεται και κλαίει που δε την παίζουνε οι φιλενάδες της". Κούνια που τους κούναγε... Εσύ, αποστρέφεις το βλέμμα σου από τα χοροπηδήματα, τις κλωτσιές, τις αγκωνιές του ανθρωπαριού. Γίνεσαι ένα είδους ταύρου Φερδινάνδου που άφηνε τους άλλους, τους "εκεί κάτω", κι αυτός κάθονταν κάτω απ' τη σκιά ενός δέντρου, κοίταζε τις πεταλούδες και μύριζε τα λουλουδάκια. Συνήθως, γερνάς πιό γρήγορα. Γερνάν, δηλαδή, αυτοί που δε καταλαβαίνουν το κέρδος της ιστορίας. Αν είσαι όμως τυχερός και καταλάβεις και ακονίσεις το μυαλό σου, δε γερνάς καθόλου. Σταματάς το χρόνο, του βάζεις τα δυό πόδια σ' ένα παπούτσι και τον κουμαντάρεις εσύ. Βέβαια, και με τη βοήθεια καλών γονιδίων.

Με τον καιρό, οι άλλοι γύρω σου, γελάν και χοροπηδάνε όσο πάει και λιγότερο. Λαχανιάζουν, δε τα βρήκαν όπως ήθελαν να νομίζουν, αρχίζουν να λυγάνε. Εσύ στέκεσαι ντούρος, με ατσαλένιους μηχανισμούς που τους έχτισες στο ημίφως. Σε βλέπουν και απορούν. "Πώς τα καταφέρνει;", αναρωτιούνται. Εσύ, περπατάς χωρίς ν' αγγίζεις το έδαφος, κοιτάς ψηλά τα σύννεφα που αρμενίζουν και σφυρίζεις σκοπούς που οι άλλοι δε ξέρουν. Μπορεί να τους ήξεραν, αλλά τους έχουν ξεχάσει. Το μέσα τους υπερφορτώθηκε από από καθημερινές αηδίες, "the profit and the loss", άχρηστες πληροφορίες, μελωδίες εφήμερες. Αρχίζουν να σε θέλουν. Νιώθουν πως κάτι έχεις να τους πεις, γιατί αρχίζουν ν' ανακαλύπτουν αυτά που εσύ βρήκες πριν δεκαετίες. Σε φωνάζουν. Εσύ όμως δεν ενδιαφέρεσαι πιά. Τους αποφεύγεις διπλωματικά κι εκείνοι καταλαβαίνουν ακόμα λιγότερο. Δεν είναι θέμα εκδίκησης, καθόλου. Δε σε νοιάζει πιά. Τους βλέπεις να φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλον, και ανασηκώνεις τους ώμους.

Το χάσιμο ενός ανθρώπου δεν έχει καμιά μεγαλύτερη σημασία από το ποδοπάτημα ενός τρυφερού μερμηγκιού.

Λάθος μας τα μάθαν...

The future is here...

2011-06-23T03:56:00.000-07:00

Alebars pastish

Two fragments from my unpublished book "Electra Z."
are looking for reactions...

1.
Timi Thalion

The first android became operational in the year 2047. At least, that was the official version. An unknown number of androids had in fact started functioning much earlier, but no one knows the exact date. In some old archives of the year 2007, we found the information that a peculiar Greek writer had claimed that one of the presidents of the USA - a president who left behind him a legacy of bad memories- had very possibly been an android. The Greek writer, in collaboration with a team of expert scientists, studied thousands of television pictures of the American president's face and reached the conclusion that it could not possibly be the expressions of any human creature. His face was constantly trying to retain a sombre expression when commenting on the great and catastrophic events which had befallen his country, but his sombreness was always succeeded by a smile, as if he was secretely pleased about what had taken place.

This not withstanding, we have to accept Timothea (Τimi) Τhalion, or T.T., the ephemeral", as she was nicknamed by a woman journalist, as the first android to ever "enter circulation" in Gaia. She was given the name Timothea, which means "she who honours the divine", in order to pre-empt the reactions of fanatical religious organizations, which might consider, as in the end they did, the creation of a mechanical human creature as offensive. The name did not manage to save Timi either from constant assoults with tomatoes and eggs, or ftom at least three known assassination attempts, using powerfull "Vlastov" microbombs. These bombs, or more precisely grenades, specially devised for the extermination of androids, are hand held. The hand motion activates a tiny motor, which allows the microbombs to fid their way to the target and stick on it through powerfull suction mechanisms. Following this, small steel drills penetrate the android's body, where they release a chemical powder mixed with a sticky substance which destroys circuits.

The surname Thalion, a version of the Greek name Talos, was given to her in honour of the first mechanical creature of the mythological world, constructed in Minoan Crete by the inventor Deadalus.

Timi was a very tall slender woman, with a perfectly contoured body, a beautiful face and eyes designed to shine like polyhedral diamonds.

The night the manufacturing company Ercibon presented Timi Thalion on SuperGeo, the biggest TV station in the planet reached record audience ratings. Two billion two hundred and twenty milillion viewers, that is, 98% of those who had survived the catastrophic war of the two Hemispheres, watched the great ceremony in honour of the first android. Timi received 127,000 bunches of flowers, and the cash gifts deposited in her bank account were enough for her to live on for twenty five lives. The estimated life span og the first android was seven years. The beautiful Timi became the greatest celebrity on the planet. She wrote her memoir in the sixth year of her life, where she revealed that she had only felt happy during the first year of her life.

In her last TV interview, when asked whether she would wish her life to be longer, she left everyone speechless when she replied "under different circumstances, perhaps, but under the current ones (in the year 2053), no, I do not envy your longvity!"

She also expressed her wish to have her inoperative body painted with haematite (a red ochre), put in a giant nautilus shell*, and buried in the ground.

Everyone was astonished. SuperGeo's messaging devices almost melted as millions of impressed viewers demanded to know Timi's reasons. Timi gave a good history lesson, explaining that she wanted to honour an ancient Australian myth, which narrated that Oundipa women had created Gaia's haematite'sreserves by shedding lots of blood from their wombs. Timi also reminded the audience that many tombs with human bodies painted red had been found, one of them containing the sceleton of a child which had died 83,000 years ago, whose body had been placed in a shell.

Unfortunately, her last wish was not respected. When her bodily functions stopped, she was covered with a special glue and embalmed.

Her body was placed in the Metropolitan Museum of Atlantica, the hypercapital, and became an object of worship, not just by people, but also by all androids manufactured after her..."

2.

"... The employee who served them before escorts them to the exit and bows thanking them. The two androids pay no attention to him and leave the store.

"Sour faces!", the employee whispers through his teeth.

The female Ertzka hears him though. She stops abruptly, turns around and gives him a frosty look. Her eyes turn yellow for a second and the emplyee watches in amazement as all the buttons of his uniform pop and fall on the floor, while his tie turns upward and refuses to come down. The android makes a sound reminiscent of an evil laugh and runs to catch up with the male one.

The two Ertzkas, in their fluorescent jackets, walk down the road and stop an overground taxi.

"Hotel Merimar, please", the female says through the microphone, whilst the camera in the front part of the vehicle processes their image through the computer and sends it to the traffic surveillance unit for filing.

They enter the room without turning on the lights. They move easily in the dark and the female opens the balcony doors. Then it joins the male who's already sitting on the sofa.

"How do you feel, Nevi;", he asks her, tilting his head to one side.

"As relaxed as I always feel in the cloud of warmth you radiate", she whispers to him in reply, her hand lightly stroking his nose.

This gesture must be some sort of a love code, because he stands up and she starts taking his clothes off slowly. Afterwards he does the same to her. The coloured reflections of the city light the two creatures, who stand facing each other. They are silent. Their eyes turn a deep violet colour and their faces become moist. She turns her back to him. The male Ertzka touches her shoulders with the tips of his fingers and she lets out an odd sound.

In time past, when humanity had started to produce the second generation of primitive robots, many intellectuals were critical of this new "species". They claimed that no matter how much robots might develop in the future, they would never be able to feel like a human. They insisted that "these machines have the artlessness of pure calculation and the games they offer are based solely on communications and combinations. In this sense they may be said to be virtuous, as well virtual. Their virtue resides in their tranparency, their functionality, their absence of passion and artifice. Artificial intelligence is a celibate machin... Τhere are prostheses that can work better than humans, "think" or move around better than humans, but there is no such thing as a replacement for human pleasure, or for the pleasure of being human...That is why a human can always be more than he is, whereas machines can never be more than they are".

Thoughts like these had been expressed a decade before the end of the distant year 2000, by one of the brightest minds of this era, and they were taken very seriously. Today, of course, they sound like naive jokes. When somebody asked Timi Thalion, the first android, for her view on such pronouncements, she replied: "No comment! The question itself is patronizing".

Seing the two Ertzkas making love to each other in the dark hotel room, one would be justified thinking that humans have always exaggerated their uniquness and underestimated the potential of technological culture. These two advanced androids look like flamingos in love, and behave towards each other with such a warmth and tenderness that their satisfaction seems well beyond human limits.

The female climbs onto the body of the male, using the powerfull magnets androids have for emergency use, and appliew pressure with her fingertips on various parts of his naked body: under the armpits, in the middle of the chest, on the last vertebra of his spine, on his knees. The male Ertzka seems in ecstasy, entirely abandoning himself to her attentions. This one-sided game lasts about a quarter of an hour and then it is his turn.

His body starts steaming and the pupils of his eyes grow wider. He lays her body on the floor and gives her a deep kiss, making her light up and become semi-transparent.

In a cloud of hot steam lit upp supple body rolls in dizzying ecstasy, as sounds reminiscent of birds of paradise come out of her mouth. Hearing these sounds one can better understand the comment made by one of the two humans married to androids during an interview: "I feel as if I am married to a bird..."

Chapter 13

PRO-VOBIAN: the divine company

The silhouette comes out of its sea of thoughts, shaking with intense cough. Its whole body shakes and it seems to be in pain. It stands up, clasps its hands and puts them on the back of its neck to stretch its diaphragm. It seems that this helps, as the cough stops. It takes a deep breath, sits back down again, and says to the computer:

“Connect me to the Pro-Vobian company”.

The screen opens the website at lightning speed. It goes grey and an android construct drops down fast from the top of the page, landing on its bottom, creating a dust whirl of colour. The construct starts speaking calmly, as some soft music plays in the background.

Welcome to the divine company

PRO-VOBIAN

Gaia suffered and reached the edge of the abyss because of an

incomplete and faulty being, the human!

PRO-VOBIAN is creating the world again from start.

Our androids lead history to its high destiny.

To a world without mistakes and disease, a world

of relaxed harmony.

The cough comes back. The black feline is looking at the jerking silhouette with its eyelashes half open and starts licking itself again. Its tail taps the floor, irritated by the noise of the loud cough.

“Categories of androids”, the creature says, almost drowning.

A long list appears, containing small images and samples of android appearances. The silhouette presses the link “special mission androids” with the tip of its index finger, and a new list comes out, which he scans to the end, looking at the new models.

The cough stops abruptly and the shoulders which had become hunched go back into their normal position.

ERTZKA – PRO-VOBIAN’s finest achievement

ERTZKAS – in male and female versions – are the state of the art in

android manufacture. 5 androbyte brain, 9S/NanoMZ reflexes, ultra-efficient

embodied weaponry. The ERTZKA line is compatible with

142 weapons of the Kaligon line. Furthermore, Arafid, a new line of

weapons is now available, especially designed for ERTZKAs.

Endless expansion capabilities.

Initial life span 15 years.

He carefully reads the pages that follow, full of special information and further specifications, until he reaches the last lines.

PRO-VOBIAN, always sincere toward its clients and its planetaryduty, presents an excerpt of an interview given by ERTZKA designer Naizri Malin. The interview was transmitted by Vobian channel on 03/01/280 PD. The contents refer to some particular details which came up in the ERTZKA line.

The screen shows two people seated at a table, in conversation. One of them is a woman journalist and the other one is Naizri Malin, a man of about thirty years old. The ERTZKA’s designer has a particularly large skull which shines under the spot lights, as he has no hair at all. His skin is pink, his eyes small, and his ears end in a very pointy lobe, characteristic of highly intelligent people. Naizri Malin explains:

“ERTZKAs have demonstrated a very secretive, abrupt and decisive character from the very beginning, perhaps because the quantity of “dough” – as we in the trade call the grey matter we add to the android’s brain– used in their manufacture was too great. This is not a mistake, of course, it was intentional. We were aiming for a new type of android, with a far more advanced “ocean”, as compared to all our previous lines or those of other manufacturers.

Our company, as you know, does not aim for the replacement of humans by androids. Our mission has a twofold rationale. Firstly, to shield the human species against diseases or other weaknesses, such as the fragility of our nervous system, increase our brain power and generally fortify our bodies. And experimenting with android design and construction helps us a lot to this direction. On the other hand, it is the duty of us all to keep firm control of androids. Robots of all types are servants to the human species. Androids are our partners, they give us counsel and push our history forward…”

The journalist interrupts him:

“Our viewers are familiar with all this. We would like you to tell us how you account for the big and fundamental problem with androids. That is, that they agree to serve us, on the one hand, which had been the main purpose of their construction, but on the other hand they all have a critical and hostile attitude toward humans. Why is it that no solution has been found to this problem?”.

Naizri Malin cannot stop himself sighing. This is the stereotypical question asked by everyone who doesn’t understand, that is, the majority of people. He’s answered this question thousands of times and he is fed up of it. He crosses his arms, clears his throat and begins to talk.

“You know, all inventors are a bit like sleepwalkers, as a brilliant human mind - Arthur Koestler - once said. One constructs a machine for a defined and limited purpose. When this machine is ready, we often discover, with great puzzlement and disappointment, that this construct has its own ideas and it is completely able not only to not follow our directions but to even question our principles.

We said that androids are thinking machines and they possess free will, didn’t we? They are programmed with an infinite quantity of data, and they also have an inbuilt sense of logic, beauty and right.

Let’s take an example from everyday life. Last week I happened to be in the artificial glass park of Atlantica. There, in a football field enclosed by a wire fence, two young boys were playing football. A light spring breeze was blowing and the park’s bird collection was singing merrily. Amongst them, there was a nightingale whose song was absolutely wonderful…”

“Are you joking? What nightingale? There are no nightingales anymore!”, the journalist says, pretending to not understand.

“Come on, I mean the mechanical nightingales which have been installed in the park. So, those two boys, both of them around thirteen and fuelled by incredible amounts of energy, were kicking the ball frenetically, throwing it on the wired fence which then made the most dislikeable sound. They cared about nothing else in the world. They did not see the trees, did not feel the breeze stroking them, did not hear the birds, not even the nightingale . All they heard was the sound of the ball hitting the wired fence. This noise is annoying to a grown up but not to the boys.

Let us now suppose there was also an android standing there with me. Of course, its ears wouldn’t be bothered by the noise, as androids have superhuman resilience, far more than the standard human capabilities. However, the android would process the boys’ indifference to the beauty surrounding them and it would reach a contemptuous conclusion about these two human children, and, consequently, about humans in general. Are you following?”

“I must say, not really”, the journalist replies, slightly lifting one of her eyebrows.

“What I mean is that the nature around us, no matter how much we have destroyed it, continues to offer beauty and magic. We, humans, may not be able to always see or hear it, busy as we are with our affairs, but this is difficult for an android to understand, given its high levels of alertness and sensitivity. Their logic cannot accept the fact that we continue to destroy whatever is left. It is natural that they turn against us. Any developed extraterrestrial creature would react in the same away upon seeing our planet and how we are handling it”.

“What you say is right. But you also belong to one of the groups destroying the planet. Is this not the case?”.

“Yes, that’s true, but it’s not possible for me to do anything else because the centres of power are much higher than me”

“The problem though with the androids’ attitude towards us seems to be getting more and more intense, and we have now reached the Ertzka line, which seems to surpass previous levels of insolence and ingratitude - or not?” says the journalist, trying to provoke him.

Malin smiles at her confidently, pleased that he’s made it intact through the first round of questions.

“I offered this lengthy narrative so that your viewers are able to understand the fundamental substance of what you call a problem. I wouldn’t use this word, I would prefer to call it a logical consequence. If we eat something heavy in the evening and we then put the sleep cables together, we will have a restless night. It is the consequence of the fact that we made a bad choice of food and our stomach hurt. This is what happened with the Ertzkas. We knew in advance that they would be somewhat stroppy. We weighed the advantages against the disadvantages and we took the decision to construct them.

A year after they first came onto the market, they held the second international android summit. There, they managed to resolve decreeing that “androids were not allowed to hurt other androids”, a decision reminiscent of the old human decrees concerning the first robots. I suppose you remember that in had been already decreed in the distant year 2000 that “it is forbidden to robots to hurt humans by their actions”.

Our company’s representatives tried to convince the conference to lay down some exceptions. We didn’t accomplish that much though. As you probably realise, this decision was of major importance for humanity and economic interests. We are still trying with all our means to get them to annul that decision, or accept as many exceptions as possible.

To convince you even more of Pro-Vobian’s sincerity, let’s see an excerpt from the conference which will help you to gain a better understanding of the peculiar attributes of their “character””.

The silhouette watching Pro-Vobian’s site seems to be increasingly interested in those stroppy mechanical creatures. It takes a tall glass containing cloudy blue liquid in its hands and drinks it all at once, making itself more comfortable in its seat.

A huge room packed with an exclusively android audience appears on screen. They are listening attentively to the speaker, a black man in a sparkling form-fitting uniform. Government officials and executives from the big android manufacturing corporations are sitting in a corner.

“I would like to refer to an old text by an American feminist, Donna J. Haraway, entitled “A Cyborg Manifesto”. It was written before the year 2000, and you may wonder what use such old and outdated texts could be to us.

This particular text is of interest to use because the views expressed there are not that different from contemporary human attitudes toward us, although 280 years have gone by. In my view, this is indicative of how slowly the basic structures of human consciousness evolve…”

Laughter is heard from the audience.

“Note that when this text was written humans had not manufactured even one of us yet. They were still playing around with primitive computers and watched “science fiction” films, as they called them, with androids inspiring horror in human consciousness, more or less the same horror that is felt today.

“The cyborg would not recognize the Garden of Eden” wrote that woman, and today we are asking what happened to the garden of Eden that people dreamed of returning to?

Have they themselves, by any chance, erased the paths leading to the joy of innocence?

Cyborgs are “not made of mud and cannot dream of returning to dust”.

She was right, right indeed. We are not made of “mud” and this may bother us, but we carry it in our dreams. I remind humans that they did not respect that wonderful creature, the goddess of all androids, Timi Thalion, and that her last wish to be put in a sea shell and buried in the ground was not respected, something we are never going to forget, which is the basis of one of the proposed resolutions of this Summit. Androids demand burial in the ground and not the dismantlement of their bodies!”

The whole audience stands up in ovation upon hearing the name of the first android.

“Haraway also wrote that “the main trouble with cyborgs, of course, is that they are the illegitimate offspring of militarism and patriarchal capitalism, not to mention state socialism” and to that we reply: yes, that is the case, they constructed us. But it’s not our responsibility, and we do accept the role of military puppets. We are obliged to obey orders, but isn’t this also the case with people?

All this notwithstanding, the chairing committee has one more proposition for your consideration. Our refusal to withdraw other androids during periods of peace! We will not accept…”

His voice is drowned out by loud cheering which won’t subside. The black android lets the audience vent its enthusiasm. The problem of mutual withdrawal is one of the serious everyday problems in the lives of mechanical creatures.

“…the solution humans found to avoid killing each other. We do not accept the title “death machines”!

Finally, I must admit that this woman, despite speaking in an arrogant and contemptuous manner about us, was, however, able to foresee our reaction to the human species, saying that “illegitimate offspring are often exceedingly unfaithful to their origins. Their fathers, after all, are inessential”.

Yes, we agree on this point, and I hereby put forward another proposition: we shall not accept anymore the name “android”! We propose, instead, the term “androgynoid” ! We thus wish to point out our respect to one half of us – the female creatures – and, even more, to differentiate our position from humans who have been discussing this issue for years and have still not managed to balance and control the fear felt by the male gender toward women…”.

The video clip from the android Summit ends at this point, with a panoramic view from a camera hanging from the ceiling of the room.

“Do you see?”, Naizri Malin smiles. “The issue of androids or “androgynoids” as they decided to call themselves, is especially complex. Personally, regardless of whether it is convenient for me or not, I am of the view that their way of thinking is right. They are right. But they are simple in their complexity. There are big groups of people who hold the same views but every human is a labyrinth of positions and contradictions. Every human is like a leaf floating in a sea of contradictions. He knows, he understands and yet, despite all this, he acts against his own better judgement, against his real interests. These fine distinctions are however almost incomprehensible for androids.

To avoid getting lost in these thoughts though, I would like to conclude by saying that the two main problems of humanity with the mechanical thinking creatures are the following:

A. to make sure that their manufacturing secrets remain well kept, so that we can stop them from manufacturing other androids themselves, and

B. as you know, androids have a particular expiry date. This is a delicate matter and one of the reasons which causes them to revolt. We have to retain control of their life span by any means possible.

I wouldn’t like to delve deeper into complex matters. I would just like to warn our clients about the peculiarities of Ertzkas. They have amazing mental and physical capacities, but they are showing signs of resistance. They believe wholeheartedly that they are the highest state of achievement in electronic robotechnology, and they are not wrong. They believe in their superiority, and have already formed opinions on how life may continue on Gaia. They demand respect and irrefutable logical argumentation in order to carry out the missions we assign them to. Once they are convinced though, they carry out their missions most successfully.

Obviously, they will consent to full examinations by clients in order to rule out possible suspicions of hidden microphones or cameras.

The purchase of an Ertzka is a high level investment and…”.

“Hypocrites…”, the silhouette whispers with disgust. Suddenly a red lights start blinking in the room. Malin’s image fades out and a window pops up in its place, displaying the same message that is also being calmly spoken by the computer:

POLICE VEHICLE MOVING OUR WAY!

A brightly-lit vehicle appears on screen, shaped like a crab, getting closer and transmitting a signal.

The silhouette presses two buttons hidden under the metal workbench and music recording devices, a small piano and sets of microphones come out of the four walls of the room. It then stands up, takes a deep breath and its body begins to transform. Its height is reduced, its shoulders become narrower, its head splits into many levels twisting in all directions and coming back together into something else.

Te dark silhouette transforms into a young man of medium height, with upright short hair and a face with rosy cheeks. Making a swift move he points the panther, which was already standing up alert, towards the direction of the elevator. The sleek animal puts its head down docilely and gets out of the room.

A second later, a very intense and weird music fills the room.

The police vehicle has already reached them and is standing very close to them. A gate opens, extends forth and sticks on the silhouette’s vehicle like a sucker. The covered face of a policeman can be seen in the computer screen.

“Vehicle check! Unblock the entrance!”

The young man opens and at least fifteen heavily-armed policemen burst in, in special protection uniforms and dark helmets, weapons in hand. They take the lift to the top of the vehicle and, coming into the room, they make out, in the haze of multicoloured aromatic smoke, a young musician sitting at the piano and playing along to the music coming out of the equipment surrounding him. He stops playing, and showing no sign of concern at the guns pointing at him, he says:

“Welcome, boys! Routine check, huh? Come in, I’ll show you whatever you ask for…”

The policemen look at him silently and their chief orders fiercely:

“No! Stay right where you are! Put your hands behind your head. Search him, boys!”

Three policemen move quickly. One of them immobilises him, the other searches him and the third one nods that the man poses no danger.

“Where is the Plak with the vehicle data?”

“In the drawer, just behind you, Sir” says the musician, becoming formal.

The chief opens the drawer and takes out a small, rectangular device. This lights up immediately and the vehicle data appears on its screen.

“You’re legit. So, what do you do in here with all this smoke?”

“I compose music”

“And the smoke?”

“Oh well, it helps the mind come up with better melodies”, the musician replies with a friendly smile.

“I see. Are you known at all? Famous?”

“No, not really, but I’m trying”

“So I shouldn’t ask for an autograph for my children? I’ve never heard your name before”

“Perhaps the pseudonym - Troy Trofanik. Does it ring a bell?”

“No, forget it. Men, we’re done here!”, the chief says, and turning toward the musician “Thank you!”.

They leave as quickly as they came. The musician waits until the lit vehicle disappears in the dark, and then restores the room to its prior condition. He sits in front of the computer again, and asks for a SÖÖ contact, on a closed communication channel. A few seconds later the puffy face of a middle aged man sitting behind a luxurious desk appears on screen.

“Hello, Nector”, the musician says in a completely altered voice, somewhat throaty.

“Is it you?”, puffy face says nervously, standing up.

“Yes, it’s me. Sit down, no need for you to stand up. We haven’t talked for a while…”

“Yes, yes, of course. How can I help you?”, says the middle aged man, trying to conceal a nervous quiver in his voice.

“I need a favour. I need two Ertzkas. One male and one female”

“What are they?”

“A new type of android, by Pro-Vobian. I need you to order them in your name. The money will be deposited in your account. I would like them to be in your building in Eufemia avenue, in two days time, at two o’clock on Friday afternoon. They will come up to the communication room, and I will talk to them through the monitor. OK?”

“Certainly. Everything will take place as you wish!”

“OK, we’ll talk again. Thank you for the favour. End of communication”, says the musician, and the puffy face disappears.

He stands up and turns off all the lights in the room, apart from a purple oblong lamp. Under its pale light, he starts to transform again. His form becomes taller, his shoulders wider, the body becomes black and takes on a metal sheen. Two elongated wings come out of his back.

The creature leaves the room, takes the lift to the floor below, opens the metal door of the vehicle and, in one leap, he dives into the dark.

2011-05-15T06:32:00.000-07:00

Ηλέκτρα Ζ

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ηλέκτρα Ζ." (Κώστα Λαδόπουλου)

"... Ο υπάλληλος που εξυπηρέτησε τους συνοδεύει ως την έξοδο και υποκλίνεται, ευχαριστώντας. Τα δύο ανδροειδή δε του δίνουν σημασία και βγαίνουν έξω απ' το κατάστημα.
"Ξινόφατσες!", μουρμουρίζε ο υπάλληλος μέσα απ' τα δόντια του.
Το θηλυκό Έρτζκα όμως τον άκουσε. Σταματάει απότομα, γυρίζει και τον λούζει μ' ένα παγωμένο βλέμμα. Τα μάτια της κιτρινίζουν γιά μιά στιγμή και ο υπάλληλος βλέπει έκπληκτος όλα τα κουμπιά της στολής του να ξυλώνονται και να πέφτουν στο πάτωμα, ενώ η γραβάτα του σηκώνεται όρθια και δε κατεβαίνει με κανένα τρόπο. Το ανδροειδές βγάζει ένα ήχο που θυμίζει σατανικό γέλιο και τρέχει να προλάβει το αρσενικό.
Τα δύο Έρτζκα προχωρούν μέσα στα φωσφορίζοντα μπουφάν τους και σταματούν ένα επίγειο ταξί.
"Στο ξενοδοχείο Μέριμαρ", λέει το θηλυκό στο μικρόφωνο, ενώ η κάμερα απ' το μπρος μέρος του οχήματος περνάει την εικόνα τους στον υπολογιστή και τη στέλνει κατευθείαν γιά επεξεργασία στα κλιμάκια παρακολούθησης καθημερινής κίνησης.
Μπαίνουν στο δωμάτιο χωρίς ν' ανάψουν τα φώτα. Κινούνται άνετα μες το σκοτάδι. Το θλυκό ανοίγει τη μπακονόπορτα της βεράντας. Πηγαίνει δίπλα στ' αρσενικό που έχει ήδη καθήσει στο φαρδύ καναπέ.
"Πώς αισθάνεσαι, Νέβη;" τη ρωτάει γέρνοντας κάπως πλάγια το κεφάλι του.
"Πάντα το ίδιο χαλαρά μέσα στο σύννεφο της ζεστασιάς που εκπέμπεις", του απαντάει και περνάει την παλάμη της απαλά, κάτω απ' τη μύτη του.
Κάποιος ερωτικός κώδικας θα πρέπει να είναι αυτή η χειρονομία, γιατί αυτός σηκώνεται κι εκείνη αρχίζει να του βγάζει τα ρούχα του με αργές κινήσεις. Μετά, κάνει το ίδιο με τα δικά της. Οι πολύχρωμες ανταύγειες από την πόλη φωτίζουν δυό τέλεια πλάσματα που στέκονται αντιμέτωπα. Είναι σιωπηλά και μονάχα κοιτιούνται. Τα μάτια τους παίρνουν ένα βαθύ βιολετί χρώμα και τα πρόσωπά τους υγραίνονται. Εκείνη γυρίζει το σώμα της δείχνοντάς του την πλάτη της. Το αρσενικό Έρτζκα την ακουμπάει στους ώμους με τις άκρες των δακτύλων του κι εκείνη αφήνει ένα περίεργο ήχο να βγει απ' το στόμα της.
Τα παλιά χρόνια, όταν η ανθρωπότητα άρχισε να παράγει μαζικά τη δεύτερη γενιά
των πρωτόγονων ρομπότ, πολλοί διανοούμενοι είχαν κριτική στάση απέναντι σ' αυτή
την καινούρια "ράτσα". Yποστήριζαν ότι, όσο κι αν τα ρομπότ εξελίσσονταν στο μέλλον,δε θα μπορούσαν ποτέ να νιώσουν όπως ένας άνθρωπος. Επέμεναν ότι μιά μηχανή μπορείνα διαθέτει μόνο "την αγαθότητα του λογισμού της, τη διαφάνεια και τη λειτουργικότητα...Η μηχανή αγνοεί τι θα πει πάθος, επιθυμία και τέχνασμα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μιάάγαμη μηχανή... Oι άνθρωποι μπορούν να επινοήσουν μη χανές που δουλεύουν, "σκέφτονται", ή μετακινούνται καλύτερα απ' αυτούς, αλλά δε μπορούν να τους δώσουντην ηδονή του να είσαι άνθρωπος. Ο άνθρωπος μπορεί να ξεπερνά αυτό που είναι,αντίθετα με τις μηχανές που δε θα ξεπεράσουν ποτέ αυτό που είναι".

Σκέψεις σα κι αυτές για τις μηχανές είχαν εκφραστεί, δέκα χρόνια πριν από το τέλος του μακρινού έτους 2000, από ένα από τα λαμπρότερα μυαλά εκείνης της εποχής. Στις μέρες μας βέβαια, ακούγονται σαν αφελή ανέκδοτα. Όταν ρώτησαν την Τίμη Θάλιον, το πρώτο ανδροειδές, να πει τη γνώμη της γι αυτούς που εκφράζαν παραπλήσιες σκέψεις, απάντησε: "Ουδέν σχόλιον! Η ερώτηση είναι υποτιμητική!" .

Βλέποντας κανείς τα δύο Έρτζκα να αγαπιούνται μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο του ξενοδοχείου, θα μπορούσε να σκεφτεί ότι οι άνθρωποι πάντα υπερέβαλλαν τη μοναδικότητά τους και υποτίμησαν τις δυνατότητες της τεχνολογικής έρευνας. Αυτά τα δύο εξελιγμένα ανδροειδή μοιάζουν με ερωτευμένα φλαμίνγκος και συμπεριφέρονται μεταξύ τους μ' ένα τόσο "ζεστό" και τρυφερό τρόπο που δίνουν την εντύπωση ότι η ικανοποίησή τους βρίσκεται πολύ πιό πέρα από τα ανθρώπινα πλαίσια. Εκείνη είναι σκαρφαλωμένη πάνω στο σώμα του αρσενικού, χρησιμοποιώντας τους ισχυρούς μαγνήτες που διαθέτους τα ανδροειδή γιά περιπτώσεις ανάγκης, και πιέζει διάφορα σημεία του γυμνού σώματος του αρσενικού συντρόφου της με τις άκρες των δακτύλων. Κάτω από τις μασχάλες, στη μέση του στήθους, στον τελευταίο σπόνδυλο της ραχοκοκκαλιάς, στα γόνατα. Το αρσενικό Έρτζκα μοιάζει να βρίσκεται σε έκσταση, αφημένο στις πρωτοβουλίες της. Αυτό το μονόπλευρο ερωτικό παιχνίδι διαρκεί περίπου ένα τέταρτο και μετά, ξεκινάει εκείνος. Το σώμα του αρχίζει να ατμίζει και οι κόρες των ματιών του μεγαλώνουν. Κατεβάζει το σώμα της στο πάτωμα και της δίνει ένα βαθύ φιλί που κάνει το σώμα της να φωτιστεί και να γίνει ημιδιαφανές.

Μέσα σ' ένα σύννεφο ζεστών ατμών, το αυτόφωτο και σφριγηλό σώμα της κατρακυλάει σε μιά ιλιγγιώδη έκσταση, καθώς βγαίνουν απ' το στόμα της ήχοι που θυμίζουν παραδείσια πουλιά. Ακούγοντας αυτούς τους ήχους, μπορεί κανείς να καταλάβει καλύτερα ένα σχόλιο, στη διάρκεια μιάς συνέντευξης, ενός από τα δύο ανθρώπινα πλάσματα που παντρεύτηκαν ανδροειδή. "Νιώθω σα να έχω σχέση μ' ένα πουλί", είχε πει ο πιό ντροπαλός από τους δυό..."

Μπαίνω μες τον ωκεανό μασώντας μία μέντα...

2011-05-14T11:51:00.000-07:00

2011-05-13T12:07:00.000-07:00

The Ocean Is the Ultimate Solution

http://youtu.be/Ec2wiVk18gI

2011-01-05T11:48:00.000-08:00

Έρωτας

και

Θάνατος

Ένα ογκώδες θέμα με χιλιάδες σελίδες βιβλιογραφίας.

Κι ο Έρωτας... Εκατομμύρια σελίδες.

Για να μη χαθούμε, να σας δώσω κάτι πρώτα.

Υπάρχει ένας μανές του Μοναδικού Κώστα Νούρου (που κανείς δεν ασχολείται μαζί του) από τη Σμύρνη που λέει,

Πολλές φορές με πλήγωσες

κι είπα να σε μισήσω,

μα σκέφτομαι πως δε μπορώ

δίχως εσέ να ζήσω

(μπορείτε να το ακούσετε στο link

http://elkibra-nouros.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

που θα σας οδηγήσει σ΄ένα μικρό γραπτό μ΄ένα άλλο link. Σχεδόν πάντα δε ξεκινάει τη πρώτη φορά. Επιστρέψτε πίσω στο γραπτό, ξαναπατείστε το και θα δουλέψει).

Όταν το πρωτάκουσα σκέφτηκα πως, "μα, αυτή η μελωδία, αυτή η φωνή κι αυτοί οι απλοί στίχοι τα λεν όλα!".

Ξέρω, ακούγεται απλοϊκό.

Προσπαθώντας να κάνω κάτι παρόμοιο, αραδιάζω μιά μικρή σειρά από σκέψεις.

Σας προλαβαίνω, λέγοντας πως θ΄ακουστούν στεγνές και νερουλές αλλά, οδηγούν σ΄ένα σίγουρο μονοπάτι ξεκαθαρίσματος απ΄τα παράσιτα και απόλαυσης της έκστασης του λουλουδιού του Έρωτα.

ερχόμαστε όλοι/ες από μιά κοινή Μήτρα.

η Ζωή ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ και αδιαφορεί παντελώς για τα πάθη, τις περιπέτειες και ανοησίες της υπο-ομάδας της που λέγεται ανθρώπινο γένος.

Αν θέλουμε, μπορούμε να ονομάσουμε το μηχανισμό της Ζωής ΘΕΟ, ή ότι άλλο.

Τα πιό φωτεινά μυαλά δέχτηκαν τελικά ότι κάτι φαίνεται να υπάρχει πίσω απ΄όλα. Ένα είδος ΝΟΥ που σκέφτεται μαθηματικά. Όπως και νά΄ναι, η ύπαρξη του Θεού, με τον τρόπο που βιώνεται, προέκυψε από τα αρχικά ατέλειωτα ερωτηματικά που με τα χρόνια μισο-απαντήθηκαν, συστηματοποιήθηκαν από έξυπνους ανθρώπους που έπλασαν μιά, ουσιαστικά, αφελή και αντι-οικολογική Μυθολογία για την ύπαρξη Θεού και την προτίμησή του στο ανθρώπινο γένος...

Αν μπορούσαμε ν΄απαλλαγούμε απ΄αυτή την ιδεολογία και από τις επιταγές των πολιτικών συστημάτων, θα επέρχονταν μιά ηρεμία του νου μας. Θα μπορούσαμε να εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε στο Κάτι - που βέβαια είναι μιά κωμική και οφθαλμοφανής φάρσα η πίστη ότι είναι αρσενικού γένους...

Θα συμφιλιωνόμασταν με το Θάνατο και θα δοξάζαμε τις χαρές του Έρωτα και την απέραντη ομορφιά του πλανήτη μας, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ!

Οι άντρες έχουν χρησιμοποιήσει ατέλειωτα κοσμητικά επίθετα για να "στολίσουν" τις γυναίκες, μη καταλαβαίνοντας πως οι γυναικείες συμπεριφορές αποτελούν συνειδητές και ασυνείδητες κινήσεις του προγραμματισμού τους για την προσέλκυση του αρσενικού και τη συνέχιση της ζωής.

Το σημερινό κλείσιμο, οι φόβοι για δόσιμο κλπ. είναι μιά άμυνά μας μπροστά στο λανθασμένο τρόπο ζωής που επιβάλλει το σημερινό σύστημα αξιών που μοναδικό σκοπό έχει να προστατεύσει το κεφάλαιο. Χρειάζεται ανθρώπους μοναχικούς, φοβισμένους, μίζερους, αλλοτριωμένους, μπερδεμένους για να δουλεύει καλά η μηχανή του.

Η χρονική απομάκρυνση από μεγάλους πολέμους (που δραστηριοποιούν, στο όνομα της επιβίωσης, το δέσιμο των ανθρώπων μεταξύ τους) και μεγάλων πολιτικών γεγονότων, δημιουργεί ατομικισμό και φιλοτομαρισμό.

(συνεχίζεται, εφόσον υπάρξει ενδιαφέρον που εκδηλώνεται με κάτι περισσότερο από το like...)

2010-12-29T14:54:00.000-08:00

Ο Έλληνας και η μαμά του...

(2)

Το πρώτο μέρος του "Ο Έλληνας και η μαμά του"

έμοιαζε σα να πήγαινε γυρεύοντας για να ερεθίσει.

Ήταν σκληρό και, όπως και να το κάνουμε, ήταν

η ματιά ενός ξένου.

Το δεύτερο μέρος μπαίνει σε εσωτερικές λεπτομέρειες.

...Για να τοποθετήσουμε πριν απ΄όλα χρονικά την περιγραφή, αναφέρω ότι το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στα γαλλικά το 1975 και ο συγγραφέας αρχίζει λέγοντας: "Έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα στα 1947, και το τελευταίο φθινόπωρο του 1966". Επειδή λοιπόν το παράδειγμα είναι δύο εικοσαετίες πίσω, θα μεταφέρω ένα σύγχρονο από το 1999.

Βρίσκομαι στο Νοσοκομείο των Παίδων όπου μένω δυό μέρες με το γιό μου που αντιμετώπιζε ένα μικροπρόβλημα. Όλα τα άλλα παιδιά συνοδεύονταν απ΄τις μαμάδες τους. Οι πατεράδες έρχονταν για επίσκεψη. Παρατηρούσα τις αντιδράσεις και τις εκφράσεις των πατεράδων που κυμαίνονταν ανάμεσα στο "ο γιός μου είναι ο Πρώτος", έως μιά γκρινιάρικη παθητικότητα, συνοδευμένη με σχόλια δίπλα στη μάνα που έκανε τα πάντα. Υπήρχαν και πατεράδες που, χωρίς κανένα ειδικό βάρος, παρακολουθούσαν και δε πλησίαζαν κοντύτερα από ένα μέτρο.

Προσέχω τ΄αγόρια και συλλέγω αντιδράσεις. ένα απ΄αυτά απευθύνεται μιά φορά στις είκοσι στον πατέρα του και όταν εκείνος προσπαθεί, με φωνή μισοσβησμένη, να του πει να μη φωνάζει και κλαίει, τον αποπέμπει με το αμίμητο "άφησέ με, ψωριάρη" (ηλικία παιδιού 4,5 χρονών). Ένα άλλο έχει περιλούσει τη μάνα του, από την οποία φαίνεται να έχει πλήρη εξάρτηση, με κοσμητικά όπως "πουτάνα", "κουράδα", "κωλόπαιδο". Εκείνη δε του λέει τίποτα. Ένα τρίτο, το πιό αναπτυγμένο απ΄όλα, ένας μικρός γίγας, τρέμει σύγκορμα κάθε που το πλησιάζει η νοσοκόμα, κρατάει σα τανάλια το χέρι της μάνας του και φωνάζει "μαμάκα μου", "μαμακουλίτσα μου", "μη μ΄ακουμπάς, μαλακισμένη!"(στη νοσοκόμα).

Ο πατέρας στέκεται στο βάθος και δε λέει τίποτα. Ένα τέταρτο είναι τελείως παθητικό. Δεν αντιδράει σε τίποτα, η μητέρα του το καλύπτει μ΄ένα προστατευτικό σύννεφο και ο πατέρας κοιτάζει μ΄ένα βλέμμα "να τον κλαίνε κι οι κόττες".

Είναι ίσως περιττό να προσθέσω πως όλες οι μανάδες με κοιτούσαν σα περίεργο φαινόμενο. "Πού είναι η μητέρα του παιδιού;" και μιά πήγε ακόμα παραπέρα και μου είπε, σα να με λυπόταν," τί μάνα ειν΄αυτή που αφήνει μόνο το παιδί της..."

Όταν ένα κεφάλαιο που πάει να πραγματευτεί ένα θέμα ταμπού, ένα σύμβολο που πετάει φλόγες και κεραυνούς, σαν αυτό της μητέρας περιέχει τα [παραπάνω αποσπάσματα, οι αναγνώστες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η διάθεσή μου είναι κριτική. Δεν είναι τόσο απλό όμως γι αυτό, ας πάμε παρακάτω.

Όταν διαβάσει κανείς το βιβλίο της Μαριέλλας Χρηστέα-Δουσμάνη Η Ελληνίδα μητέρα άλλοτε και σήμερα, εκδ. Κέδρος 1989, θυμάται κάποια πράγματα, θυμάται το παρελθόν και αναδιπλώνεται. Έτζι, ξεκινάω μ΄ένα χαιρετισμό στην Ελληνίδα μητέρα, που σημαίνει και έμμεσο χαιρετισμό στην Ελληνίδα Γυναίκα. Αν δεν υπήρχαν αυτές, όταν κατέφθασαν οι Βαυαροί και οι σύμβουλοί τους, όταν απελευθερώθηκε το ελληνικό κράτος, αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες που ήταν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, προσκολλημένες στις παραδόσεις, θα μας είχανε συμβεί πολύ φοβερότερα πράγματα απ΄αυτά που μας συνέβησαν.

Εμείς οι άνδρες, όσο κι αν οι νέες συνθήκες υπαγορεύουν ένα, στοιχειώδες τουλάχιστο, μοίρασμα των οικιακών εργασιών, έχουμε αδυναμία να καταλάβουμε τι θα πει να είσαι γυναίκα, με τη παραδοσιακή έννοια και ιδιαίτερα, τι θα πει να είσαι μάνα. Ίσως να υπεραπλουστεύω αλλά, αν δεν έχει κανείς σιδερώσει τα ρούχα του σπιτιού κι αν δεν έχει φανταστεί τι σημαίνει να σιδερώνεις μιά ζωή, πρώτα για τον άντρα σου, μετά για τα παιδιά σου, στη συνέχεια για τα παιδιά των παιδιών σου και τον άντρα σουκοντολογίς να ξοδέψεις ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής σου σιδερώνοντας ξανά και ξανά τα ίδια ρούχα, είναι τελείως αδύνατο να έχεις τον παραμικρό βαθμό κατανόησης. Παθαίνει κανείς έναν αλαφιασμένο πανικό με το σιδέρωμα. Κάπως έτζι θα πρέπει να αισθάνεται ένα άγριο ζώο που έχει πιαστεί σε παγίδα.

Μιλάμε για τις παλιότερες μανάδες, αυτές που δεν είχαν πιάσει στα χέρια τους βιβλία περί παιδαγωγικής, σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αυτά τα βιβλία που μπέρδεψαν τόσο πολύ τις νεότερες, ώστε να χάσουν το φυσικό ρυθμό της αναπνοής τους

Όχι,
μιλάμε για κείνες τις μαμάδες που πατούσαν και υποχωρούσε το έδαφος. Που μας φώναζαν όταν έπεφτε το σκοτάδι για να γυρίσουμε στα σπίτια μας και αμολούσαν τέτοιες τσιρίδες

που τα οικήματα έκαναν ρωγμές.

Γι αυτές που έτρεχαν από πίσω μας μ΄ένα πιάτο φαϊ ή μιά φέτα λάδι ή βρεμένη ζάχαρη, αυτές τις μανάδες που όλοι τις τρέμαν - "...το περισσότερο που φοβόμαστε, τη μάνα", λέει ο Μάρκος Βαμβακάρης στ΄Απομνημονεύματά του. "Βέβαια, φοβόμαστε και τον πατέρα. Δε μας έδερνε ποτέ ο πατέρας. Αλλά η μάνα έδινε ξύλο τσουχτερό... Η μάνα μας μάλωνε, πάντως υπήρχε ένας φόβος και του πατέρα. Να μη φτάσει εκεί το πράγμα. Μας έκρυβε η μάνα..."

Αυτή λοιπόν η σιωπηλή κι ανομολόγητη συμμαχία ανάμεσα στη μάνα και το γιό είναι κάτι που το θυμόμαστε καλά. Μπορεί να φώναζε και να βαρούσε αλλά μετά, ξέραμε, θα΄ρχόταν το χάδι και η ματιά θαυμασμού επάνω μας όταν κάναμε τα κατορθώματα των δρόμων. Εκείνη η ματιά που μας φύτρωνε φτερά στους ώμους και νιώθαμε πως ακόμα και βουνά μπορούμε να κουνήσουμε.

Θυμόμαστε ακόμα και τος διάφορες διδαχές για τη μελλοντική μας ζωή, για το μελλοντικό έγγαμο βίο μας. Όλ΄αυτά τα: να σπουδάσουμε, να κάνουμε οπικογένεια και παιδιά, να βρούμε μιά καλή δουλειά που να μην έχουμε κανέναν πάνω απ΄το κεφάλι μας. Σίγουρα, αυτή η τελευταία διδαχή είναι μιά απ΄τις αιτίες που ο κάθε Έλληνας άνδρας θέλει ν΄ανοίξει δικό του μαγαζί, επιχείρηση, θίασο. Κι ακόμα, το θρυλικό, "κι όταν παντρευτείς, να μην αφήσεις τη γυναίκα σου να σε τραβάει απ΄τη μύτη, τ΄ακούς βρε;" που σήμαινε, "μη κάνεις το λάθος ν΄αμφισβητήσεις τη δική μου εξουσία απάνω σου!".

Ο Καρλ Γιουνγκ στο γνωστό βιβλίο του Ο άνθρωπος και τα Σύμβολά του, σημειώνει την περίπτωση ενός νέου, με αφορμή ένα απ΄τα όνειρά του:

"... Η γυναίκα τούτη δεν είναι παρά μιά άμορφη πόρνη, μισοφανερή και μισοκρυμένη, που αντιπροσωπεύει την απωθημένη στο ασυνείδητο εικόνα μιάς γυναίκας που ο Ανρί δε θα πλησίαζε ποτέ στη συνειδητή του ζωή. Γι αυτόν θα ήταν πάντα ένα αυστηρό ταμπού, μ΄όλο που ασκεί πάνω του (σαν αντίθεση σε μιά πολυσέβαστη μητέρα) μιά μυστική γοητεία, όπως σ΄όλους εκείνους που διακατέχονται από ένα μητρικό σύμπλεγμα. Για έναν τέτοιο νέο, η ιδέα να περιορίσει τις σχέσεις του με τις γυναίκες σ΄ένα καθαρά ζωικό αισθησιασμό,

αποκλείοντας κάθε αίσθημα, είναι συχνά σαγηνευτική. Σε μιά τέτοιου είδους ένωση μπορεί να διατηρήσει ξέχωρα τα αισθήματά του, πράγμα που του επιτρέπει, σε τελευταία ανάλυση, να μείνει πιστός στη μητέρα του. Μ΄όλα τούτα λοιπόν, το ταμπού που όρθωσε η μητέρα του σ΄οποιαδήποτε άλλη νεαρή γναίκα, διατηρεί στη ψυχή του γιού της την ακατανίκητη αποτελεσματικότητά του".

Πράγματα πολύ γνωστά βέβαια στην ελληνική πραγματικότητα. να κάποιες μπερδεμένες εξομολογήσεις ενός φίλου που μεγάλωσε στην επαρχία. Στα λόγια του υπάρχει μιά αμηχανία, γιατί ένιωθε κάπως περίεργα που μιλούσε σε φίλο του για τέτοια πράγματα. παραδεχόταν πως, ποτέ στη ζωή του δεν είχε αρθρώσει λόγο σχετικά με τα συναισθήματά του σε άλλο αρσενικό.

"...Τα πρώτα μας σεξουαλικά σκιρτήματα ήταν με τη μάνα μας, αλλά ταυτόχρονα δεν επιτρέπαμε στον πατέρα μας να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τη μάνα μας, που ήταν για μας ένα πράγμα ιερό και θέλαμε να την προφυλάξουμε απ΄αυτό που μας είχε περάσει σαν μιά χυδαιότητα. Δεν επιτρέπαμε λοιπόν στον πατέρα μας να διαπράξει χυδαιότητα στη μάνα μας. Κατ΄ επέκταση λοιπόν, όταν πλησίαζα τις γυναίκες και βλέποντας την αυριανή μάνα, τη γυναίκα-μάνα σκεφτόμουν, πώς θα αντιδράσει στην πρότασή μου να χυδαιολογήσω ή να διαπράξω χυδαιότητα, πως δηλαδή εγώ θ΄αρνιόμουνα το σεβασμό που της έπρεπε και θα της πρότεινα κάτι που ήταν απαγορευμένο..."

Θυμόμαστε επίσης τις συζητήσεις που φτάνανε ως τ΄αυτιά μας, συζητήσεις ανάμεσα σε διάφορες μανάδες που λέγαν τα δικά τους κι εκεί τραβούσαν εξάψαλμους σε άλλες γυναίκες που δε συμπεριφέρονταν καταπώς θά΄πρεπε...

Είναι λοιπόν κωμικοτραγικό πως λειτουργούν οι άνθρωποι. Αυτές οι γυναίκες-θηρία μιλούσαν για τις "άλλες", σα να μην ανήκαν στο ίδιο φύλο μ΄αυτές. Σα νά΄ταν οι μανάδες μας υπερκόσμια όντα που μας προετοίμαζν για τις κακοτοπιές που θα προέκυπταν απ΄τις "άλλες". Χωρίς να το καταλαβαίνουν, εξόπλιζαν τους γιούς τους ώστε να καταπιέσουν κι αυτοί με τη σειρά τους τις "άλλες", όπως είχαν καταπιεστεί κι αυτές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έκλειναν με τα λόγια τους τις διόδους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μιά πραγματική επαφή με το θηλυκό ον. Μας σμίλευαν να γίνουμε σκληροί, γιατί η ζωή ήταν σκληρή κι αλλιώτικα δε θα τα καταφέρναμε. Άλλωστε, μιά και τό΄φερε η κουβέντα, πάντα μας λέγαν πως η ζωή στην Ελλάδα ήταν σκληρή και πως οι καιροί ήταν πάντα κρίσιμοι. Πάντα μιά απειλή κρεμόταν πάνω απ΄τα κεφάλια μας. Απ΄το "ή ταν ή επί τας" μέχρι τις επιβουλές των Τούρκων στο Αιγαίο. Έτσι θέλαν να μας κάνουν να πιστεύουμε.

ΜΑΝΑ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

(χασάπικο του Ροβερτάκη η του Χατζηχρήστου

σε στίχους Κ. Μάνεση, 1946)

Μάνα μου, γιατί να με γεννήσεις,

βάσανα να νιώσω και στερήσεις,

στην ψευτιά αυτού του κόσμου

νά΄μαι πάντα μοναχός μου,

μες τους πέντε δρόμους να γυρνώ;

Ήτανε ανάγκη να με βγάλεις,

σε φουρτούνες τόσες να με βάλεις,

σε καημούς και σε μεράκια

και να πίνω όλο φαρμάκια

στη βασανισμένη μου ζωή;

Τ΄ήθελες και μ΄έφερες δω πέρα,

να μη δω ποτέ μιάν άσπρη μέρα,

να γυρίζω σαν αλήτης,

άφραγκος κι ερημοσπίτης,

κουρελιάρης πάντα και φτωχός;

Μάνα μου, κακό που μού΄χεις κάνει,

γιατρικό κανένα δε με πιάνει,

ως κι αυτή πούχ΄αγαπήσει

μ΄έχει, μάνα, απατήσει,

μού΄κανε ρημάδι την καρδιά.

Μπορώ να φανταστώ πως οι στίχοι αυτού του τραγουδιού, και μάλιστα μ΄ένα τέτοιο μελοδραματικό τίτλο, αφήνουν αδιάφορο ένα νέο άνθρωπο. Ο τίτλος μπορεί να προκαλέσει γέλια. Ας πούμε πως είναι έτζι και ας κρατήσουμε μονάχα τη φράση "μοναχός μου".

Το σμίλεμα που εξασκούσαν οι μανάδες και ο υπερπροστατευτισμός τους δημιουργούσε ασύντριφτα δεσμά για τον υπόλοιπο βίο και μάθαινε στους άντρες πως η μοναξιά είναι κακός σύντροφος.

Ο Ούλε Βέντφελτ είναι ένας Δανός ψυχαναλυτής και έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Η γυναικεία πλευρά του άντρα. Σε μιά συνέντευξη που παραχώρησε, στην ερώτηση της δημοσιογράφου "γράφεις στο βιβλίο σου ότι πολλές γυναίκες μετά από ένα χωρισμό ή διαζύγιο, διαλέγουν να ζήσουν μόνες για ένα διάστημα, ενώ οι άντρες περνούν συχνά κατευθείαν σε μιά καινούρια σχέση", απάντησε:

Ναί, είναι ευκολότερο για τις γυναίκες να ζήσουν μόνες τους για κάποια περίοδο για να βρουν τη ταυτότητά τους. Βλέπουμε πολλά τέτοια παραδείγματα σήμερα. Έχω παρατηρήσει όμως μιά αλλαγή. Οι γυναίκες μετά από το λύσιμο ενός δεσμού αρχίζουν να νιώθουν ότι τους χρειάζονται οι άνδρες και προσπαθούν τότε να τους καταλάβουν. Οι άνδρες όμως φοβούνται και αναρωτιούνται "πού θα με βγάλει τώρα αυτό το καινούριο;"

Ερώτηση: Μήπως είναι η σειρά των ανδρών να περάσουν μια περίοδο μοναξιάς;

Απάντηση Ναι, ίσως. Είναι όμως δυσκολότερο για τους άντρες να βρεθούν μόνοι με τον εαυτό τους, αυτό είναι το πρόβλημα. Ο συναισθηματικός κόσμος τους είναι διαφορετικός από των γυναικών και έχουν δυσκολίες να νιώσουν συναισθήματα, αν αυτό δε γίνεται

σε συνδυασμό με μιά γυναίκα. Ήδη από την περίοδο που το έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας του διαμορφώνεται σε αρσενικό είναι πλήρως εξαρτώμενο από κείνη και την αρμονική της ισορροπία. Για να μπορέσει να επιβιώσει ψυχικά είναι αναγκασμένο να μάθει να συμμορφώνεται με τις διαθέσεις της γυναίκας. Το σημαντικότερο στρώμα της προσωπικότητας του αρσενικού παιδιού διαμορφώνεται σε μια πλήρη αρμονία μ΄εκείνην, στα τρία πρώτα του χρόνια. Όταν ο άνδρας αρχίζει να διαμορφώνει τη δική του ταυτότητα

μπαίνει το καθήκον να πάρει μιά απόσταση από τη μητέρα κι αυτό οδηγεί σε μιά επιθετικότητα. Στην ιστορία των πολιτισμών μπορεί να δει κανείς ότι οι άνδρες, σε όλες τις εποχές, συναθροίζονταν σε ομάδες, αποκλείοντας τις γυναίκες γιατί νιώθουν ότι δε μπορούν να τις ελέγξουν. Οι άντρες πέφτουν πολύ εύκολα πίσω στο σύνδρομο της μητέρας. Επηρρεαζόμαστε τόσο δυνατά στα συναισθήματά μας από τις γυναίκες που δυσκολευόμαστε να βρούμε τη δική μας ταυτότητα. Αντί να επιμείνουμε, κόβουμε το νήμα που μας συνδέει με τα συναισθήματά μας, χάνοντας τα ίδια μας τα θεμέλια. Όταν η πατριαρχική εξέλιξη προχωρεί πολύ και γίνεται μονοδιάστατη, η γυναίκα βιώνεται είτε σα Παναγία, είτε σα μάγισσα (σημ. δική μου - είτε σα πόρνη, κατά το ελληνικότερον).

Ερώτηση Λέτε ότι οι άνδρες είχαν πάντα φόβο για τις γυναίκες. Υπάρχει ένας καινούριος φόβος σήμερα;

Απάντηση Δε νομίζω ότι οι άνδρες έχουν ξεκάθαρο μέσα τους ότι φοβούνται. Ένας

άντρας, σύμφωνα με τον κανόνα, δε φοβάται. Όποτε ο άνδρας αισθάνθηκε πιεσμένος,

καταπίεσε τη γυναίκα με διάφορους τρόπους. Δε κατάλαβε όμως ότι το έκανε εξαιτίας

του φόβου του. Πίστεψε ότι ο λόγος ήταν πως τη θεωρούσε υποδεέστερη και ενοχλητική.

Αυτό που είναι καινούριο είναι πως οι άνδρες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η

καταπίεση προκαλείται από την ανάγκη να αμυνθούν. Ότι, στο επίπεδο των συναισθημάτων, δε τα βγάζουν πέρα με τις γυναίκες".

Με τα προβλήματά μας, ιδιαίτερα αν είναι βασανιστικά, κάτι πρέπει να κάνουμε. Ή τα αντιμετωπίζουμε, πράγμα δύσκολο για πολλούς λόγους, ή μας καταπλακώνουν και παραφρονούμε, ή καταστρεφόμαστε ή τα απωθούμε και παθαίνουμε εμφράγματα, εγκεφαλικά επεισόδια, ή ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους και φτιάχνουμε μια σιδηρόφρακτη μυθολογία για να ξεμπερδέψουμε. Το ανδρικό φύλο διάλεξε τη τελευταία λύση. Δεν απαλλάχτηκε όμως απ΄το πρόβλημα γιατί οι γυναίκες, αυτό το "αναγκαίο κακό", όπως έλεγε ο Ησίοδος, ή ο "μπελάς" όπως τις χαρακτήριζε ο Μπουκόφσκι, μας καταδιώκουν παντού, απλώνοντας τα χέρια τους μέσα στα όνειρά μας, όπως έκανε η Βασίλισσα του Σαβά στον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου του Φλομπέρ. Κι εμείς, όπως κι εκείνος, αναστενάζουμε, πισωδρομούμε, τρίζουμε τα δόντια, κάνουμε το σταυρό μας αλλά ενδίδουμε, ενώ ο Άγιος Αντώνιος τα κατάφερε, όπως κι ο Οδυσσέας με τις Σειρήνες.

"Για το γένος των γυναικών οι Έλληνες κινητοποίησαν ωκεανούς λόγου", σημειώνει η Νικόλ Λορό στο βιβλίο της Τα τέκνα της Αθήνας.

Θά΄ταν ενδιαφέρουσα μιά έρευνα που θα απευθυνόταν στις γυναίκες για να πουν πόσο ο άνδρας τους επηρρεάζεται, άμεσα ή έμμεσα, από τη μαμά του. Η προσωπική μου άποψη είναι πως το ποσοστό κυμαίνεται ανάμεσα στο 70-80%. Ξέρω πάμπολλα ζευγάρια που στο τέλος της βδομάδας τρώνε μαζί με τη μαμά του. Άλλοθι πολλά μπορούν να υπάρχουν. Τη λυπούνται, δεν αντέχουν τη γκρίνια της, ξεπληρώνουν τις ενοχές τους, και πάει λέγοντας. Η άποψή μου είναι πως στη χώρα μας, με διάφορα προσχήματα, οι γονείς εννοούν να καταβροχθίζουν τα παιδιά τους.

Η μαμά, είτε σα Κέρβερος, είτε σα πικρό πλάσμα που συνεχώς βγάζει φυσαλλίδες γκρίνιας και παραπόνων, λειτουργεί σα υπερκομματικό ον, σα να μη προέρχεται κι εκείνη από το γυναικείο φύλο. προστατεύει διά ζωής τον κανακάρη της, επιβλέπει, κρίνει και γκρινιάζει στη νύφη, της σέρνει τα εξ αμάξης πίσω απ΄τη πλάτη της, ανακυκλώνει τη καταπίεση.

Οι υπηρεσίες βέβαια της μάνας, πέρα απ΄τη καλή τους πλευρά, δε δίνονται δωρεάν. Ξεπληρώνονται με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα.

Η συνηθισμένη πρακτική της Ελληνίδας μάνας, αν δε καταφέρει να καταβροχθίσει τον κανακάρη της αντιμετωπίζοντάς τον σα μωρό, ακόμα κι όταν έχει παντρευτεί και κάνει παιδιά, είναι να του δημιουργεί τύψεις ενοχής. Με το ύφος της εγκαταλειμένης παρθένου και τη πίεση του σαγονιού προς τα πάνω, δημιουργεί ένα μπρούμυτο μισοφέγγαρο στο στόμα της και συνέχεια αναστενάζει. Παραπονιέται ότι κανείς δε την αγαπάει πιά, ότι νιώθει μόνη με τις αρρώστειες της, αναμοχλεύει το παρελθόν ή σιωπά θεατρικά.

Ο σύζυγος αναχωρεί για τα θυμαράκια, κατά κανόνα νωρίτερα, πληρώνοντας τη πίεση, το άγχος καθώς και την αχρηστία που νιώθει όταν βγει στη σύνταξη.

Εκείνη ξέρει τα πάντα, αν και άφησε τελείως συναισθηματικά αναλφάβητο το γιό της, και τον σπρώχνει συνεχώς προς τα εμπρός, αποβλέποντας να τον κάνει αφεντικό άλλων. Τα λεφτά, το αυτοκίνητο, η προς τα έξω εικόνα, αυτά μετράνε. Τι ψυχικό κόστος έχουν όλ΄αυτά, δε συζητιέται. Γενικότερα, δε συζητάμε στη χώρα μας τι κοστίζουν τα χρήματα.

Εκεί που βλέπουμε πολύ καθαρά το σπρώξιμο προς τα εμπρός με κάθε θυσία είναι στις περιπτώσεις των παιδικών ταλέντων όπου, ακόμα κι όταν μεγαλώσουν μοιάζουν σα μεγενθυμένα μωρά, καλυμένα απ΄τη σκιά της μαμάς τους.

Ο υποφαινόμενος τυχαίνει να ειναι ένας άνθρωπος που δε κρατάει παράπονα απέναντι στη μάνα του. Δε του έδωσε κάποιες ρίζες, αλλά κατάλαβε τις αιτίες που δε της επέτρεψαν κάτι τέτοιο.

Έτυχε να έχω γονείς μικροαστούς, με τη γενική έννοια που δίνουμε σ΄αυτή τη λέξη. Έπιανα πολλές φορές τον εαυτό μου να λέω μέσα μου πως θα ήθελα να είχα ένα ζευγάρι γονιών από χωριό, που να ζούσαν σ΄ένα απλό σπιτάκι, να ασχολούνται με απλά πράγματα κι εγώ να πηγαίνω να τους βλέπω και να τους φιλάω και το χέρι. Εκεί που "γινόμουνα Τούρκος" ήταν όταν η μάνα μου προσπαθούσε να μου περάσει ιδεολογία ή να μου υπενθυμίσει πως δεν έκανα αυτά που πρέπει να κάνει ένας άντρας στη ζωή του.

Επειδή κουβαλάω μιά ανησυχία ότι νομίζετε πως είναι μονόπλευρος, παραθέτω ένα απόσπασμα από το βατό βιβλίο της Χάρις Δ. Κατάκη, οι τρεις ταυτότητες της ελληνικής οικογένειας:

Γιατί όμως δημιουργούνται τόσες συγκρούσεις; Γιατί τα παιδιά της δυσανασχετούν τόσο πολύ, παρά τη βοήθεια που τους προσφέρει; Δεν το καταλαβαίνει. Το θεωρεί αχαριστία, αισθάνεται θύμα. Δε συνηδειτοποιεί ότι ίσως μέσα της αισθάνεται ανασφαλής σ αυτό το

ρόλο. Οι άλλοι δε συμφωνούν με τις παιδαγωγικές της ιδέες, τις θεωρούν ξεπερασμένες. Τα φαγητά δε μοιάζουν με τις μοντέρνες συνταγές της νύφης. Αισθάνεται να την κρίνουν. Και συχνά να την κατακρίνουν. Όταν υποχωρεί νιώθει αδικημένη και δημιουργεί ενοχές στους άλλους. Όταν δεν υποχωρεί, δημιουργούνται συγκρούσεις. Οι άλλοι θυμώνουν. Και στις δύο περιπτώσεις οι άλλοι αισθάνονται "καταπίεση". Μα περνάει ο καιρός και οι προοπτικές διαγράφονται ζοφερές. Τα παιδιά, πνιγμένα σε υποχρεώσεις, σε δικά τους αδιέξοδα, την αισθάνονται βάρος. Γίνεται πακέτο και μετακομίζει από το ένα παιδί στο άλλο. Υπάρχουν τελικά και οι Οίκοι Ευγηρίας...

Έχω να δώσω μιά συμβουλή στους γονείς και ειδικότερα στις μανάδες. Ζητείστε δειλά απ΄τα παιδιά σας μιά γωνιά, κοντύτερα ή μακρύτερά τους και μην εμπλέκεστε στη ζωή τους. Αντίθετα, δείξτε ευγνωμοσύνη και καλωσύνη για να σας προσέξουν.

http://youtu.be/wBkTUzKAiXQ

2010-11-27T02:53:00.000-08:00

2010-10-15T10:18:00.001-07:00

Η καρδιά πέτρα...

Αυτός που είναι πραγματικά σκληρός...

τί θα πει όμως σκληρός;

Σκληρός γίνεται κανείς απ΄τις περιπέτειες των δρόμων της ζωής ή, από δύσκολες καταστάσεις, ενδοοικογενειακές και μη, στη παιδική ηλικία. Εκεί ανοίγονται δυό δρόμοι. Ή θα συντριβείς, ή θα σκληρύνεις για να τα βγάλεις πέρα. Και σκληραίνω σημαίνει,

δεν αφήνω τα εξωτερικά γεγονότα

ν΄αγγίξουν την εσώτερη μαλακή

υφή μου, αυτή που έχουν όλοι οι άνθρωποι.

Οι πραγματικά σκληροί άνθρωποι δε δείχνουν τη σκληράδα τους για ψύλλου πήδημα. Τη κρατάνε μέσα τους αλλά, όταν χρειαστεί τα παίρνουν όλα σβάρνα.

Έτζι ήταν οι παλιοί νταήδες της Πόλης, έτζι ήταν κι ο Παναής Αλτσίτζογλου...

http://www.e-orfeas.gr/singing/rebetiko/1502-article.html

2010-10-15T08:01:00.000-07:00

Το πολυεδρικό διαμάντι

με το όνομα

Regina Spector

Η Regina Spector, το σύνολο των αστερισμών που βγάζει αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα, το ιδεώδες μοντέλο της αυριανής γυναίκας.

Γιατί;

Γιατί είναι, πριν απ΄όλα, επιμειξία δυό κάθετα αντίθετων και διαφορετικών πολιτισμών, του ρώσσικου και του αμερικάνικου.

Γιατί είναι πολύ αληθινή, πολύ έξυπνη, πολύ αισθαντική, διαβασμένη, τρυφερή, φεγγοβολάει από χαρά και καλωσύνη, εκπέμπει τόσο όμορφα την ανάγκη ν΄αγαπήσει και ν΄αγαπηθεί, είναι δημιουργική στο έπακρο, έχει μεγάλη φαντασία, σωστή μουσική παιδεία, δεν έχει ξεχάσει το κόσμο του χτες, συνδυάζει χαρακτηριστικά των παλιότερων γυναικών με το σημερινό κόσμο. Εσωτερική δύναμη μαζί με τρυφερότητα και χαρά.

Όμως, το αυριανό γυναικείο μοντέλο δε θά΄΄ναι αυτό. Θά΄ναι, το ξέρω, θα το δείτε, αυτά τα γυναικεία πλάσματα που βλέπουμε σε ταινίες σα το Allien (δεν εννοώ τη Sigourney Weaver). Στρατιωτίνες με γυμνασμένα σώματα και μυς.

Σας εύχομαι να περάσετε καλά μ΄αυτές τις γυναίκες. Άλλωστε,

ότι δεν έχουμε δοκιμάσει,

δε μας λείπει...

2010-10-15T07:11:00.000-07:00

Για τη Μηχανή...
About the Machine...

μαγειρεύεται το κείμενο...

2010-09-15T03:38:00.000-07:00

Το τραγούδι της Μοσχαρούλας

Παραζητούλη

Αν ανοίξτ’ ένα κουτάκι που η θάλασσα το βρέχει

κι αν θα βρείτε ένα λύκο που να τρώει κρουασάν,

το ρινόκερο που τρέχει όταν οι άλλοι περπατάν,

το λουκάνικο που στρίβει στη γωνία και πιστεύει

πως το σύνεφο θα γίνει παντελόνι που χορεύει

τότε πείτε, «είμαι κύμα, κιμάς και κιμωλία,

βαρόνος των ψαριών που ψάχνει στην πλατεία

τους πρίγκηπες των άστρων που άρπαξαν φωτιά

τα κίτρινα λουλούδια που γίναν βιολετιά,

κουνούπια που τσιμπάνε μία χοντρή μου θεία,

καρέκλες που μικραίνουν, που γίνονται σα πλοία

και πέφτουνε στο πέλαγο που κυματίζει αργά

1ο ρεφρέν

Αχ, αέρα, φύσα, φύσα, με φτερά απο πεταλούδες,

λιγνά χελιδονόψαρα, πορτοκαλιές μαϊμούδες,

μήπως κι έρθει η βροχή τιςτσέπες μου να βρέξει

που στέγνωσαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με γιατρέψει;

Αχ, αέρα, φύσα, φύσα, με φτερά απο ανεζούλες,

ιπτάμενους ρινόκερους, φύλλ’ απο νεραντζούλες,

μήπως κι έρθει η βροχή τις τσέπες μου να βρέξει

που στέγνωσαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με γιατρέψει;

Αλλ’ αν πείτε έτσι θάρθει, εκείνο το μωρό

που ζει μέσα στους λόφους και πίνει το νερό,

μες το ψηλό ποτήρι που πλέει ο πινγκουίνος,

μέσά σ’ ένα σωσίβιο, λευκός σα νά’ναι κρίνος

και τότε, ξεκαρδίζεται της κότας το ζουμί

και λέει: «δε το ποτίσατε αυτό το γιασεμί!»

γι αυτό και σταματήσανε της πόλης τα ρολόγια

γι αυτό το άσπρο ψάρι πλέει μέσα στα υπόγεια,

καθώς ισορροπεί πάνω σ’ ένα πηρούνι,

δεινόσαυρων πατημασιές, σαύρες χωρίς πηγούνι.

Τί είπατε; Πώς είπατε; «Πινγκ πονγκ;” Μα, δε ταιριάζει!

Της σαύρας η πατημασιά, πώς μπήκε μες το τσάι;

Ένα και τρία, τέσσερα, κλιπ κλαπ, κι εγώ να τρέμω

και μπι και σι, πιστέψτε με, ούτε ήξερα, ούτε ξέρω...

Είμαι δω, είμαι κει, είμαι πού; Καλαμαζού!

Ντοκ, σφυρίζω, ντοκ, ελπίζω, έχασα το νου,

στης Μοσχαρούλας το σκοπό, τον παραπονεμένο,

η πόρτα κλείνει τρίζοντας, μα εγώ πιά εδώ δε μένω!

Η μέδουσα πιό χαμηλά να φτάσει και πιό κάτω

στου κήπου σας το ήσυχο, το ασημένιο πιάτο,

εκεί που λιώνουνε αργά της πόλης οι κιθάρες

με ένα «πλινγκ”, αφήνοντας δύο καμπύλες ζάρες,

στης Μοσχαρούλας το λαιμό που ζει το σαλιγκάρι,

κοιτάζοντας στοχαστικά το άδειο το φεγγάρι.

Παραζητούλη, μη ξεχνάς τα σιωπηλά παιδάκια

που θέλουνε να παίξουνε στης πόλης τα σοκάκια

κι αντί γι αυτό, θαμπώνουνε στης πόλης τα μπαλκόνια,

κοιτάζοντας τα σύνεφα που φεύγουν σα μπαλόνια.

2ο ρεφρέν

Αχ, νοτιαδάκι, φύσα με φτερά απο ανεζούλες,

ιπτάμενους ρινόκερους, κλαριά απο νεραντζούλες

μήπως και έρθει λίγο φως στις τσέπες μου να φέξει

που μούχλιασαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με προσέξει;

Πώς είπατε; Τί είπατε; Φλιπ, φλοπ, χοροπηδάει,

η σαύρα μες το τσάι μου γλυκά με πιτσιλάει!
”Πλινγκ” η χάντρα, «φλουπ” το ψάρι, η μέρα σκοτεινιάζει

τρέχει, βρέχει, χάνεται κι όλο μας τραγουδάει,

της Μοσχαρούλας το σκοπό, τον παραπονεμένο

και κλείνει η πόρτα τρίζοντας, μα εγώ πιά εδώ δε μένω...

***

Εκτά φικροί κορκόδιπλοι

γκριζόστριβαν, τεντόνιζαν,

πάνω απ’ τα αλδιβένια (δις)

και φέταλα στουπάγγιζαν

σε κόρκαλα απειρένια

Πάνω κάτω,

πάνω κάτω,

αλατονικά,²

πάνω κάτω,

αχ, ζακριλικά

Σκεπόνια ασημόδεναν

σκιντίρλιζαν και σκόντιζαν

με μούφες το σφεγγάρι (δις)

και σταλαμπίτσες σφώτιζαν

το στάρι στο σποτάδι.

Πάνω κάτω,

πάνω κάτω,

πατρακυλιστά,

πάνω κάτω,

αχ, τριζονικά

***

2010-08-31T13:48:00.000-07:00

Αγαπητέ elkibra-machine,

Είσαι μόνος κι εγκαταλειμένος χωρίς τη παραμικρή φροντίδα, από τις 3 Μαϊου 2010.

Το περιβάλλον σου, το χρώμα σου, θυμίζει απαστράπτοντα διάδρομο νοσοκομείου χωρίς ασθενείς... Υπερίπταται μόνο ένα πέπλο ανησυχίας και φόβου (;), ανάκατος με μιά αίσθηση γοητείας για όσα μέλλουν να συμβούν.

Τί να κάνω με σένα;

2010-02-27T11:30:00.000-08:00

Είπε (μας λένε) ο Θεός...

2010-02-06T15:00:00.000-08:00

"Και ευλόγησε αυτούς (Αδάμ και Εύα) ο Θεός και είπε προς αυτούς ο Θεός, αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γην, και κυριεύσατε αυτήν, και εξουσιάζετε επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών του ουρανού, και επί παντός ζώου κινουμένου επί της γης"...

Eίπατε τίποτα;

2010-01-19T03:27:00.000-08:00

No comment...

2009-12-29T10:16:00.000-08:00

Η άλφα-βήτα της στοιχειώδους σκέψης

2009-10-05T11:32:00.000-07:00

Πολύ παλιές γραμμές...

2009-10-02T04:56:00.000-07:00

Δεν έχεις τίποτα να πεις

κατεβαίνοντας στο πηγάδι,
καθώς γυρίζεις τα βράδια
απο σπίτια γνωστών και φίλων(;)

Tότε μπορείς να δεις
να σκεφτείς
και ν' αναθεωρήσεις
αδρές περασμένες γραμμές και ρυτίδες,
χρόνια που σύρθηκαν σε λιμάνια και στενωπούς
μακριές ουρές παγωνιών,
μισοσβυσμένες αφές απο μαύρα μαλλιά.

Δεν έχω τίποτα να πω
κατεβαίνοντας στο πηγάδι
γιατί
"φίλων, γνωστών και γυναικών
και πρότερον εγνωκότων θανάτων την έννοια
καταμεμάθηκα
την δε περίεργον τούτων χρήσιν
μακράν απεωσάμην"...

Visitors book/Βιβλίο επισκεπτών

2009-02-03T13:26:00.000-08:00

Καλωσόρισες!

Αυτό είναι, ας πούμε, ένα τετράδιο επισκεπτριών/επισκεπτών. Ορατών, αόρατων, διάφανων, ημιδιάφανων, αδιάφανων. Μπορείς ν' αφήσεις ένα "ίχνος" που να δείχνει ότι πέρασες από δω. Μιά "καλημέρα", "καλησπέρα", "καληνύχτα", είναι πάντα μιά ζεστή χειρονομία. Ένα counter είναι ένα ανέκφραστο μηχανάκι που καταγράφει νούμερα...

Προστατευτικό antivirus Nouros...

2008-09-07T03:54:00.000-07:00

Βγάλε τα spams από μέσα σου, απολύμανε και εγκατέστησε το προστατευτικό antivirus Κώστας Μασσέλος (Νούρος)"...

Είναι τόσο κρίμα με μας τους ανθρώπους που χάνουμε τόσο καιρό ώσπου να καταλάβουμε πως ελάχιστα - αλλά επιλεγμένα - μικροστοιχεία χρειαζόμαστε γιά να νιώθουμε καλά. Συνήθως, εγκαταλείπουμε το σπίτι, γονείς, αδέρφια και αδερφές, τραυματισμένοι και με κενά.

Μετά, αρχίζει το μεγάλο ταξίδι, ψάχνοντας γιά νέους ανθρώπους, αυτοεπιβεβαίωση, αγάπη, εύρεση μιάς αδελφής ψυχής. Αυτά παίρνουν πολλά χρόνια γιά να τακτοποιηθούν, πράγμα που, μάλλον, δε συμβαίνει. Βολευόμαστε με χλιαρές λύσεις και συνεχίζουμε.

Τα χρόνια περνούν, οι ευθύνες και τα προβλήματα οξύνονται και ξεκαθάρισμα δε φαίνεται στον ορίζοντα. Κι έτσι, κάποια στιγμή, φτάνουμε σε ΄κείνο το σημείο που αρχίζουμε να μην αντέχουμε, ή να μη θέλουμε να αντέχουμε... Οι εξωτερικοί ρυθμοί μας αρχίζουν να χαλαρώνουν, αρχίζουμε ν΄αποτραβιόμαστε. Τότε, ξεκινάν να ξυπνάν, σα βρυκόλακες, όλ΄αυτά που στοιβάχτηκαν μέσα μας, όλ΄αυτά που τα βάζαμε στην άκρη, γιατί δε προλαβαίναε και δε μπορούσαμε να τ΄αντιμετωπίσουμε. Ξυπνάν και αρχίζουν τον τρελό, το μανιασμένο χορό τους.

Κι επάνω απ΄όλ΄αυτά, σμήνη εξωτερικών "ιών" - τύπου Βουλγαράκη - που μπαίνουν μέσα μας, χωρίς να ρωτήσουν, στην καθημερινή πλύση εγκεφάλου των media.

Πείτε μου, το φυσικό δεν είναι κανείς να τρελαθεί; Πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει σε ευρεία κλίμακα. Ας πούμε, θεωρώ ότι τουλάχιστο το ήμισυ των κατοίκων Αθήνας και Θεσσαλονίκης είναι, λίγο ή περισσότερο, παλαβοί/ές. Κι αυτό με κάνει να θυμάμαι εκείνο το παλιό ανέκδοτο...

Ένας "λογικός" περνάει έξω από ένα τρελοκομείο και βλέπει ένα "τρελό" που κοιτάζει τον έξω κόσμο πίσω από τα κάγκελα. "Είστε τρελοί εκεί μέσα;" ρωτάει ο "λογικός". "Όχι. Όπως βλέπεις, η πινακίδα κρέμεται απ΄την έξω μεριά"...

Τελοσπάντων, όλ΄αυτά δε λύνονται, απλώς χειροτερεύουν...

Τί σχέση έχει ο Νούρος μ΄όλ΄ αυτά; Ο Νούρος είναι ένα ακίνδυνο, ολωσδιόλου ακίνδυνο, ηρεμιστικό. Ο Νούρος δεν ανήκει, ουσιαστικά, στο "ρεμπέτικο". Ήταν μιά ιδιότυπη περίπτωση μοναχικού ξεμυαλιστή καρδιών. Ο Νούρος είναι διαχρονικός. Η φωνή του μας αποσυγκολλεί από την κρεατομηχανή της πραγματικότητας και με μαύρους (το μαύρο ως χρώμα γαλήνης), βελούδινους ήχους, μας περνάει μέσα από μισοσκότεινες εκκλησιές με ψαλμουδιές, μας ανοίγει διάπλατα τοπία ερώτων. Τα τραγούδια του είναι μιά ενατένιση της ζωής και αν τα δίστιχα των μανέδων είναι μελαγχολικά, αυτό οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι αυτοί δε ήταν καλωδιωμένοι και βλέπαν... Άλλωστε, στο τέλος των περισσότερων μανέδων του, παίρνει το πάνω χέρι ο γλυκός Γιάννης Δραγάτσης (ο Ογδοντάκης) και εκτοξεύει ψηλά την καρδιά μας με το βιολί του.
Με τις υγείες σας!

http://www.fileden.com/files/2008/6/6/1947074/Paihnidiara%20mou%20glykeia.mp3

http://www.fileden.com/files/2008/6/6/1947074/Pusak%20manes%201929.mp3

Αν θες λεπτομέρειες για το "ηρεμιστικό" Νούρος, κάνε "κλικ" στο αποκάτω:

http://www.elkibra-nouros.blogspot.com/

9 μαγνητικά σημεία από την παλιά Σαλονίκη...

2008-08-07T12:49:00.000-07:00

Οι γιγάντιες μέδουσες που πλέαν στην παραλία, κοντά και γύρω στα καραβάκια "Έρση", "Μυρτώ", "Ευδοξία" και "Πήγασος"...
Οι ανεμιστήρες του ταβανιού που γύριζαν αργά στο καφενείο "Αστόρια", ενώ ο κοντός κι ευλογημένος Μικρασιάτης νονός Νίκος Σωτηριάδης έπαιζε μπιλιάρδο κι εγώ καθόμουν και τον χάζευα...
Τα μολυβένια στρατιωτάκια κι η ευωδιά του φρεσκοκομένου καφέ στο καφεκοπτείο του Μπερμπεριάν στην Τσιμισκή...
Οι μυρωδιές του γράσσου και της βαλβολίνης στο πρατήριο βενζίνης στο Συντριβάνι, τα γρήγορα και πονηρά μάτια του Μικρασιάτη θείου Ν.Λ. που χάιδευαν τις φωτογραφίες των γυναικών κάτω απ΄το τζάμι του γραφείου του...
Η μαγεία της Πάνω Πόλης που δε τολμούσα να μπω μέσα της, στα 13 μου...
Ο τρόμος κι η περιέργεια γιά το μαύρο γάντι που, κρεμασμένο από ένα δέντρο, το πήγαινε πέρα-δώθε ο τσουχτερός άνεμος της οδού Δελφών...
Το κρύψιμο του κεφαλιού μέσα στα στενά, στο Καραγάτσι...
Η στιγμή του πρώτου "θανάτου" στην οδό Φιλικής Εταιρίας με τη Μ.Ζ....
Οι μακρουλές, μεταμεσονύκτιες βόλτες στα σκοτεινά Λαδάδικα με τον Α.Σ....
Το πράσινο δεντράκι που έγερνε στη Νέα Παραλία...
Η υγρο-ζεστή και μελαγχολική αγκαλιά της μαγικής αυτής πόλης, καθώς έγερνε το βράδυ...

"Κύριε, όχι μ' αυτούς..."

2008-03-30T05:15:00.000-07:00

Κατ' εξαίρεση αναρτώ εδώ ένα θέμα, ενώ η θέση του είναι στα άλλα blogs γιά τα ρεμπέτικα.

Πώς ν' αρχίσω; Έτσι; Αλλιώς;... Ας αρχίσω έτζι.
Δε ξέρω πόσοι/ες διαβάζουν τα μακρουλά κείμενά μου. Τα "ποσοστά θεαματικότητας" είναι ιδιαίτερα χαμηλά και δε με νοιάζει. Το State Counter χτυπάει νουμεράκια κάθε μέρα αλλά, άντε τώρα να βγάλεις άκρη... Οπωσδήποτε, δε νοιάζουμαι. Ξέρω τι λέω και τι γράφω και ξέρω πως κάποια στιγμή θα διαβαστούν.

Όπως φαίνεται κι απ' το Profile μου, μένω εκτός Ελλάδας. Δε συμμετέχω σε συνάξεις Ελλήνων, δε συμμετέχω σε εθνικές εορτές και φέστες, δεν πάω "στα μπουζούκια". Δε βλέπω ελληνικά κανάλια, αν και είναι εγκατεστημένα γιά να βλέπει ο γιός την Ολυμπιακάρα του (άλλη μεγάλη "έξυπνη" μπλόφα). Τελοσπάντων, επειδή με πήραν διάφορα τηλέφωνα, "δες το" μου είπαν, το είδα. Είδα αυτό το "στην υγειά σας" με τον Παπαδόπουλο (γιατί τον συμπαθώ τόσο πολύ;). Στα πέντε πρώτα λεπτά άκουσα τη γνώριμη φωνή μέσα μου να λέει, "τι κάθεσαι τώρα και το βλέπεις, αφού ξέρεις πως θα είναι;" Tό' δα όμως.

Υπάρχει μιά εγκαθιδρυμένη τηλεοπτική λογική σ΄όλο τον πλανήτη, κι εμείς την "ακολουθούμε" ασθμαίνοντας και προσθέτοντας αυτό το "Greekness", όπως είναι φυσικό. Η λογική αυτή, που την ξέρω απ' την καλή κι απ' την ανάποδη γιατί έκανα χρόνια στις παρυφές και στο "περιθώριο" του κυκλώματος (παιδικά προγράμματα γαρ), είναι πολύ συγκεκριμένη. ΟΙ ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΝ! Σάββατο βράδυ είναι... Όλα τ΄άλλα είναι περιττά. Έτζι, σ΄αυτό το πρόγραμμα που έχει, από καιρό, κάνει ότι μπορούσε να κάνει και απλώς ξεχειλώνεται μέχρι να σταματήσει και ν' ανατικατασταθεί από κάτι παρόμοιο, τα πράγματα μιλάν από μόνα τους. Ο Παπαδόπουλος είναι πάντα ανθρώπινος, άνετος, συμπαθής στην απλότητά του. Έχει όμως κουραστεί (βλ. βαρεθεί). Eίναι ήδη "κάπου αλλού" και είναι το εξασκημένο ολόγραμμά του που παίζει το ρόλο του οικοδεσπότη. Οι καλεσμένοι,...δεν έχω να πω τίποτα. Στα πλαίσια. Κάτι άλλο θέλω να πω και να διευκρινίσω, κάτι που έχει να κάνει με τα blogs μου, άρα με μένανε.
Θέλω να ξεκαθαρίσω, μιάς και "εκθέτομαι" στο Διαδίκτυο γράφοντας γιά τα "ρεμπέτικα", ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ Μ΄ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΝΑΛΙΑ. Τα κείμενά μου δεν ασχολούνται μ΄αυτό ή καλύτερα, ας το πω αλλιώς. Το "μουστάκι dougla" του ασήμαντου Καπετανάκη, οι φυλακές, οι τεκέδες, τα "μαχαιροκούμπουρα", τα "σύμβολα του ανδρισμού" κτρ, είναι πολύ σοβαρά θέματα και μ΄ενδιαφέρουν, ΟΧΙ ΕΤΖΙ ΟΜΩΣ.

Στην αρχή, όταν πλησίασα αυτή τη μουσική και μαγνητοφωνούσα ως παλαβός, μου διεμήνυσε ένας συλλέκτης - μέσω κοινού φίλου - ότι "το ρεμπέτικο δεν είναι πορτοκάλι που μπορεί να το φάει ο καθένας". Μου κακοφάνηκε τότε, του έριξα μερικές βρισιές, μέσα μου. Σήμερα, πιστεύω ακριβώς το ίδιο. Δε μπορούμε βέβαια νά'χουμε απαιτήσεις από την τηλεόραση (και γιατί όχι;) που είναι ένα σάπιο φρούτο που ανακυκλώνει το μούχλα του, φωτισμένη από αχρείαστους προβολείς (όλα να κολυμπάνε στο φως). Η υπόθεση όμως αυτής της μουσικής που τα ευαίσθητα κομμάτια της προσπαθώ να προβάλλω στα blogs μου, λεκιάζεται στο διηνεκές. Βλέποντας το πρόγραμμα ένιωσα σα να με γύριζαν στην εποχή του "Κύτταρου" της οδού Χέϋδεν στην Αθήνα, όταν καταπιεσμένοι άπ' τη δικτατορία φοιτητές ανακάλυπταν το ρεμπέτικο και τα ολογράμματα υπολειπομένων ρεμπετών βοώντας "όααα" και τραγουδώντας με ένα στόμα, "δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη πού΄χει ντούγκλα το μουστάκι". Θα μου πει κανείς, "μεγάλωσες, γι αυτό". Εμ, δεν είναι έτσι. Βέβαια μεγάλωσα, όπως όλοι/ες μας μεγαλώνουμε, και έγινα ένας αβόλευτος, αναρχικός "έφηβος". Το "άλλοθι" όμως ότι οι νέοι/ες πρέπει να γνωρίσουν το ρεμπέτικο και από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, δε φτουράει. Μόνο μικρά και αθώα κοτοπουλάκια θα μπορούσαν να το χάψουν. Πρώτα-πρώτα οι νέοι/ες δε κάθονται στα σπίτια τους 9 η ώρα Σάββατο γιά να δουν το "στην υγειά σας". Βγαίνουν έξω να διασκεδάσουν live. Άρα; Όχι, το "ρεμπέτικο" δεν είναι μόνο αυτό και πάλι αυτό, και πάλι αυτό, και πάλι μιά απ΄τα ίδια. "Αυτό" είναι μόνο ένα κλάσμα κι αυτό που γίνεται από το 1970 και δώθε είναι ένας συνεχής, άρρωστος, με εξανθήματα, αποπροσανατολισμός σ΄"αυτό" το μικρό κλάσμα, σ΄αυτή τη φτωχή και περιωρισμένη αντρική ονείρωξη...

Ναι, το θέμα παραλληλισμού με τα blues, tango, flamenco (ευτυχώς κάποιος συμπλήρωσε πως ο Π. Σαββόπουλος - υπομειδιών και προσεκτικά λακωνικός, γιά διάφορους λόγους - ξέχασε το fado. Bέβαια δε γίνεται να μπει κανείς σε αναλύσεις σ΄ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα (γιατί όχι;) αλλά οι 2,5 κουβεντούλες που ειπώθηκαν ήταν του επιπέδου παιδικού σταθμού.

Ο μπλουζίστας, άντε, εντάξει. Η, πώς τη λέγαν, με το tango, το tango είναι πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερο απ΄αυτό το πασάλειμα. Στη παρουσίαση του flamenco, όποιος και νά'ταν, δε μπορεί να μη σταματήσει γιά να σκεφτεί "εδώ έχουμε μιά μουσική, κάποιους ρυθμούς, κάποια φωνή που βουτάει πολύ βαθιά". Η φωνή αυτού του νέου παιδιού (που έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, στη σεμνότητά του), μ΄έστειλε στους μανέδες των Μικρασιατών.
Είχα δίπλα μου μιά καλή "ξένη ψυχή" που δε γίνεται να καταλαβαίνει, αλλά έχει ακούσει ρεμπέτικα, σα κι αυτά που παίζονταν στο πρόγραμμα, πολλά χρόνια.
Της λέω, "επειδή με βλέπεις ν΄ακούω πιά με ακουστικά αυτή τη μουσική, θέλω να ξέρεις ότι, εδώ και χρόνια, δεν είμαι πιά εκεί που ήξερες...". "Δηλαδή;" μου λέει. "Δηλαδή, άκου αυτό..."
Χαμήλωσα το πρόγραμμα της ΝΕΤ και της έβαλα ν΄ακούσει τον Ουσάκ μανέ (Πόσοι εχθροί μου φαίνονται σα μπιστευμένοι φίλοι, μα έχουν φαρμακερή καρδιά και ζαχαρένια χείλη). Μαγεύτηκε. "Τι φωνή!", είπε και η κουβέντα έκλεισε.

Αυτά ήθελα να σας πω. Ότι τις βραχνές, "μάγκικες" φωνές που κάνουν τα ίδια, γνωστά και ελάχιστα τσαλίμια, τις βαριέται κανείς κάποια στιγμή, αν δε "κολλήσει". Το ξέσκισμα των σωθικών απ' τις φωνές του Μήτσου Ατραϊδη, Νταλγκά, Νούρου ( http://elkibra-nouros.blogspot.com/ ) δε τις βαριέσαι ποτέ. Γιατί ακουμπάν, αναταράζουν, ρίχνουν μπουρλότα μέσα στο μεδούλι. Γι αυτό, "Κύριε, όχι μ' αυτούς"... (πλέον!)

O Έλληνας και η μαμά του...

2008-03-15T13:56:00.000-07:00

http://youtu.be/7kWG9XCF2bc

το σκίτσο είναι ενός Σουηδού σκιτσογράφου (που δυστυχώς δεν έχω κρατήσει το όνομά του) και δημοσιευμένο πριν κάποια χρόνια στην πρωινή σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter. Αποτελούσε εικονογράφηση ενός άρθρου γιά την Ελλάδα

(από το δισεύρετο βιβλίο "ΟΙ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ...", Κ. Λαδόπουλος, εκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ, Αθήνα 2001)

"Μητέρα, εσύ 'σαι απ' όλες τις αγάπες πιό μεγάλη...",
(μεταπολεμικό τραγουδάκι)

Το κράτημα του ανήσυχου λαού μας επί 400 χρόνια απ' την Οθωμανική Αυτοκρατορία μας δημιούργησε διάφορα συμπλέγματα απέναντι στους "Φράγκους" που ακόμα τα πληρώνουμε. Αυτός είναι ένας απ' τους πολλούς λόγους που γινόμαστε έξω φρενών κάθε που θα πέσει στην αντίληψή μας να λέγεται κάτι αρνητικό γιά την Ελλάδα, προερχόμενο εξ Εσπερίας. Γιά τον μέσο Ευρωπαίο, που δεν έχει ιδέα γιά τις πολιτικές συνωμοσίες που εξυφαίνονται εναντίον πχ. της Ελλάδας, είναι ολωσδιόλου ακατανόητη αυτή η υπερευαισθησία μας και ούτε καταλαβαίνουν ντιπ από προβλήματα όπως αυτά των Σκοπίων. Ξέρω πως αυτό ακούγεται υπεραπλουστευμένο. Όπως και νάναι απεμπολήσαμε επί δεκαετίες γραπτά και γνώμες ξένων που έσκυψαν, αγάπησαν αλλά και εκμεταλλεύτηκαν τον τόπο. Τους βαφτίζαμε Φιλέλληνες όταν μας δοξολογούσαν και Ανθέλληνες μόλις τολμούσαν να εκφέρουν κριτικό σχόλιο. Πιστεύω πως χάσαμε απ' αυτό. Ο Έλληνας άλλωστε, αν και έχει αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό να γκρινιάζει με τον τόπο του και να κρίνει τους συμπολίτες του, δε φημίζεται γιά τις επιδόσεις του στην αυτογνωσία. Όταν κριτικάρει, δίνει την εντύπωση ότι μιλάει γιά όλους τους άλλους εκτός απ' τον εαυτό του, ή αναφέρεται σε σειρές ελαττωμάτων σα να είναι αρρώστειες που κανένα φάρμακο δε μπορεί να τις γιατρέψει. Ίσως και νά'χει δίκιο. Τα τελευταία όμως χρόνια που έχουμε καταλάβει ότι τα περιθώρια στένεψαν απελπιστικά, παρόλο που εξακολουθούμε τον αιώνιο ομφαλοσκοπισμό μας, είμαστε κάπως πιό ανοιχτοί σε κρίσεις που έρχονται έξω απ' τα σύνορα της Ελλάδας. Υπάρχουν όμως κάποια θέματα-ταμπού που δε τα αγγίζουμε. Ένα απ' αυτά είναι το φλογερό θέμα της μάνας.
Μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο Το ελληνικό καλοκαίρι του Ζακ Λακαριέρ, (Αθήνα 1980, εκδ. Χατζηνικολής), που τον έχουμε επανειλημμένα τιμήσει γιά τον φιλελληνισμό του.
Γιά να τοποθετήσουμε πριν απ' όλα χρονικά την περιγραφή, αναφέρω ότι το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στα γαλλικά το 1975 και ο συγγραφέας αρχίζει λέγοντας: "Έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα στα 1947, και το τελευταίο το φθινόπωρο του 1966"

"... Από την άλλη μεριά ένα τεράστιο παιδί δεκάξι ή δεκαεπτά χρονών, γιός παραθεριστών απ' την Πάτρα, σπάει με μανία τα νύχια του καθαρίζοντας φιστίκια. Πρόσωπο από τώρα πρησμένο, χειρονομίες πιασμένες, χαμένος μέσα στο λίπος του μάγουλου, ηλίθιος, ιδιότροπος, θρεμένος κατά τα φαινόμενα με χυλοπίτες, μουσακά, παστίτσιο και τις άλλες χριστιανομωαμεθανικές λιχουδιές που τώρα και αιώνες κατασκευάζουν το λίπος των σπιτόγατων Ελλήνων.

Απέναντί του, η μάνα του, ματρώνα χωρίς σχήμα, μπουκωμένη κι αυτή από κανταϊφια, μπακλαβάδες, γαλακτομπούρεκα και αμυγδαλωτά, απ' όλ' αυτά τα σερμπέτια που συνεργάζονται στην κατασκευή των εύσωμων καλλονών που εξακολουθούν να είναι της μόδας σε τούτη τη χώρα. Απ' αυτά τα αδηφάγα και κοιλιόδουλα τέρατα, εικόνα μάλλον κλασσική της μικροαστικής Ελλάδας - που όλα τα χρωματοσώματά τους θα πρέπει να περικλείουν παχύσαρκα γονίδια έτσι όπως μπουκώνονται σαν ανθρώπινες χήνες - βγαίνουν φωνίτσες λεπτές, που δεν τις περιμένεις.

Λέω μέσα μου πως αν πάρεις και κολλήσεις μαζί μάνα και γιό θα αναπαράσταιναν τέλεια αυτές τις ανδρόγυνες φούσκες με τα τέσσερα χέρια και τα τέσσερα πόδια που φανταζότανε ο Πλάτωνας στην αρχή του κόσμου. Καταλαβαίνεις πως δημιουργείται, πως σχηματίζεται αυτό το αχώριστο ζεύγος που αποτελούν στην Ελλάδα μία μητέρα με το γιό της, που καμία χειρουργική επέμβαση - σαν αυτή που εκθειάζει ο Σωκράτης στο Συμπόσιο - δε θα μπορούσε ποτέ να χωρίσει.

Γιά να πούμε την αλήθεια, δεν πιστεύω να ήταν έτσι στους αρχαίους χρόνους, γιατί η οικογένεια δεν έπαιζε τότε το ρόλο που παίζει σήμερα. Η σύζυγος και μητέρα δεν ήταν πάντοτε μόνη στο σπίτι, ο πατέρας είχε συχνά σπιτωμένη μιά παλλακίδα "γιά τις καθημερινές φροντίδες", όπως έλεγε ο Δημοσθένης. Και επίσης το παιδί ξεκολλούσε γρήγορα από την πυγμή της οικογένειας και έμπαινε πολύ γρήγορα κάτω από την επιρροή της πολιτείας, της συλλογικής εκπαίδευσης. Είναι ο Χριστιανισμός που, και σ' αυτήν εδώ την περίπτωση, κάνοντας τον γάμο ένα άλυτο μυστήριο, δημιούργησε το κοινωνικό τέρας της οικογένειας τερατωδία που ο Έλληνας άντρας μεγάλωσε κι άλλο, δίνοντας στη γυναίκα τα καθήκοντα του σπιτιού και περνώντας ο ίδιος τον περισσότερο καιρό έξω απ΄αυτό. Σ' αυτό έγκειται τελικά η πραγματική φρίκη της κάθε αιμομιξίας: σ' αυτή την παράδοση που από τη μία μεριά υποχρέωσε μάνα και γιό να ζούνε μαζί σ' ένα σπιτικό απ' όπου λείπει πάντα ο πατέρας, και σ' αυτό το αναπόφευκτο που από την άλλη μεριά ορίζει να μην μπορείς ποτέ να διαλέξεις τη μητέρα σου. Ποιά ομορφιά μπορεί να πάρει η αιμομιξία όταν η μάνα είναι σαν αυτό το φρικιαστικό και αηδιαστικό Πράγμα που, απέναντί μου, σ' αυτόν τον καφενέ της Περιστέρας, κλωσσάει με τα μάτια το γιό της ενθαρρύνοντάς τον στις μανίες του;

Ας φανταστούμε την ιστορία του Οιδίποδα μεταφυτευμένη στην σύγχρονη Ελλάδα: μιά παχύσαρκη και τερατώδη Ιοκάστη, μπουκωμένη από μπακλαβάδες, να φροντίζει έναν αποβλακωμένο Οιδίποδα που τρώει τα νύχια του.
Τέτοια ήταν εκείνο εκεί το βράδυ, μετά τα μαγικά τραγούδια της Αγγελικής, η οιδιπόδεια εικόνα που μου προσέφερε εκείνος ο χωριάτικος καφενές: μιά απαράδεκτη και απογοητευμένη μάνα, έναν πατέρα ανύπαρκτο και αναμφίβολα ανίκανο, και ανάμεσά τους, ένα παιδί με κλασσικά απωθημένα, να προπονείται γιά βλάκας, με δυό λόγια, το τυπικό τρίο της μικροαστικής ελληνικής οικογένειας..."

Όσο κι αν τα Ινστιτούτα αδυνατίσματος δίνουν και παίρνουν, όσο κι αν πολλοί σημερινοί κανακάρηδες γυμνάζονται, μη μου πείτε ότι το παρακάτω απόσπασμα δε θυμίζει τίποτα...
(συνεχίζεται)

Κάλεσμα στις γυναίκες

2008-03-13T02:49:00.000-07:00

Εσείς που ανήκετε στο γυναικείο φύλο και τυχαίνει να περάσετε απ' αυτό το blog, σας καλώ να "μπείτε" στο http://www.elkibra-rebetisses.blogspot.com. Μπορεί να μη σας λέει τίποτα το ρεμπέτικο κι όλη η βαρετή και ανακυκλούμενη φανφάρα γύρω απ' αυτό. Είναι όμως ένα blog γιά το φύλο σας, γιά τις γυναίκες τραγουδίστριες που κέντησαν με τις φωνές τους.

Εσείς που ανεβοκατεβαίνετε στα τάρταρα του σημερινού μπερδέματος, μπορεί να βρείτε κομμάτια από τον βαθύτερο εαυτό σας αν ψάξετε και ακούσετε (επιλεγμένα, και θα το φροντίσω αυτό με συγκεκριμένες προτάσεις τραγουδιών) αγγελικές φωνές σταθερών, δυνατών, σίγουρων γυναικών που σας νεύουν από τον Άλλο Κόσμο, πλήρεις οριστικής γαλήνης...

AΦΟΜΟΙΩΣΟΥ!

2008-03-07T09:36:00.000-08:00

(αφιερωμένο στους/στις απανταχού αντιρρησίες της οποιασδήποτε αφομοίωσης...

Βλ. ανάρτηση στο http://www.elkibra-rebetiko.blogspot.com

2008-01-21T15:13:00.000-08:00

Πόντιση φωτοσημαντή

Τα πουλιά φώναζαν
απ' την απέναντι όχθη.
Οι Ερινύες, ψηλά,
με φωσφορικά δίκωχα
ξύναν τις κοιλιές τους
και καραδοκούσαν
Το κοινό σιωπηλό
κρατούσε την ανάσα
Το δίχτυ μεταφέρθηκε

- Πέσε!
φώναζαν όλοι

Εκεί, όλα σταματούν
Το βουνό αδιαφορεί,
γυρίζει τη ράχη του
Ο καπνός σηκώνεται ψηλά,
διαλύεται σφυρίζοντας
Η θάλασσα πρασινίζει,
τα φύκια πέφτουν σε βαθύ ύπνο

Ο φωτοσημαντής εμβυθίζεται,
ανάβει τους προβολείς του
και έλκει,
έλκε,
έλκ,
έλ
ε,
.........

Χωρίς τίτλο...

2008-01-16T11:59:00.000-08:00

Δε σε γουστάρω άλλο, πατρίδα!
Ακόμα και τόσο μακριά σου, τα κύματα αηδίας με αγγίζουν...

"Ποιός έχει μαύρη (καθαρή, λέω εγώ) την καρδιά,
να γίνουμε συντρόφοι,
να περπατούμε σ' ερημιές, να μη θωρούμ' ανθρώποι"

αμανές με το Νούρο

Χωρίς τίτλο... (2)

2008-01-10T05:32:00.000-08:00

Κρατάω καλά φυλαγμένο, το άστρο σου μες τη καρδιά μου...

Γιατί να συνομιλούμε όταν είναι τόσο εύκολο να επικοινωνούμε; (Jean Baudrillard)

2007-12-27T10:14:00.000-08:00

Καινούριος στον ωκεανό των blogs...
Mαθαίνω πολύ αργά, μπερδεύομαι, ξανά απ' την αρχή...

Ψάχνοντας άλλα blogs βλέπω το συνωστισμό σε κάποια θέματα καθημερινά, επικαιρότητας. Όσο πιό ελαφρύ το θέμα, τόσο μεγαλύτερος συνωστισμός...

Aλλού, μοναχικές "φωλιές" που σημειώνουν, χωρίς να δίνουν την αίσθηση ότι θέλουν κάτι περισσότερο. Ρίχνουν μονάχα τη μποτίλια στο πέλαγο...

"Τίποτα απ΄όσα εγγράφονται στις οθόνες δεν είναι φτιαγμένο γιά ν' αποκρυπτογραφηθεί σε βάθος, αλλά γιά να εξερευνηθεί στιγμιαία, με μιά άμεση ψυχοκάθαρση από το νόημα, με ένα βραχυκύκλωμα των πόλων της παράστασης" (J.L. Baudrillard).

Το θέμα είναι, τί σκέφτεται κανείς όταν βάλει το χέρι κάτω από το μαξιλάρι του ύπνου...

Μήπως τα πιό πολλά έχουν ειπωθεί; Κι όμως, όχι!
Πόσες εκατοντάδες χρόνια χρειάστηκαν γιά να αναποδογυριστεί το γνωμικό "κι οι τοίχοι έχουν αυτιά" και να γίνει "και τ' αυτιά έχουν τοίχους"...

Δεν είναι και το απλούστερο στον κόσμο να μιλήσεις, να σχολιάσεις κάτι σ' ένα blog. Δε μπορείς να τ' απευθύνεις μόνο σ' αυτόν/ή που το χτίζει. Τα λόγια σου γίνονται πολλαπλάσια ηχώ, τα παίρνει ο ηλεκτρονικός άνεμος και τα αναδημοσιεύει εδώ, εκεί...