No comment...

Η άλφα-βήτα της στοιχειώδους σκέψης

Πολύ παλιές γραμμές...

Δεν έχεις τίποτα να πεις

κατεβαίνοντας στο πηγάδι,
καθώς γυρίζεις τα βράδια
απο σπίτια γνωστών και φίλων(;)


Tότε μπορείς να δεις
να σκεφτείς
και ν' αναθεωρήσεις
αδρές περασμένες γραμμές και ρυτίδες,
χρόνια που σύρθηκαν σε λιμάνια και στενωπούς
μακριές ουρές παγωνιών,
μισοσβυσμένες αφές απο μαύρα μαλλιά.


Δεν έχω τίποτα να πω
κατεβαίνοντας στο πηγάδι
γιατί
"φίλων, γνωστών και γυναικών
και πρότερον εγνωκότων θανάτων την έννοια
καταμεμάθηκα
την δε περίεργον τούτων χρήσιν
μακράν απεωσάμην"...

Visitors book/Βιβλίο επισκεπτών

Καλωσόρισες!

Αυτό είναι, ας πούμε, ένα τετράδιο επισκεπτριών/επισκεπτών. Ορατών, αόρατων, διάφανων, ημιδιάφανων, αδιάφανων. Μπορείς ν' αφήσεις ένα "ίχνος" που να δείχνει ότι πέρασες από δω. Μιά "καλημέρα", "καλησπέρα", "καληνύχτα", είναι πάντα μιά ζεστή χειρονομία. Ένα counter είναι ένα ανέκφραστο μηχανάκι που καταγράφει νούμερα...

Προστατευτικό antivirus Nouros...

Βγάλε τα spams από μέσα σου, απολύμανε και εγκατέστησε το προστατευτικό antivirus Κώστας Μασσέλος (Νούρος)"...

Είναι τόσο κρίμα με μας τους ανθρώπους που χάνουμε τόσο καιρό ώσπου να καταλάβουμε πως ελάχιστα - αλλά επιλεγμένα - μικροστοιχεία χρειαζόμαστε γιά να νιώθουμε καλά. Συνήθως, εγκαταλείπουμε το σπίτι, γονείς, αδέρφια και αδερφές, τραυματισμένοι και με κενά.

Μετά, αρχίζει το μεγάλο ταξίδι, ψάχνοντας γιά νέους ανθρώπους, αυτοεπιβεβαίωση, αγάπη, εύρεση μιάς αδελφής ψυχής. Αυτά παίρνουν πολλά χρόνια γιά να τακτοποιηθούν, πράγμα που, μάλλον, δε συμβαίνει. Βολευόμαστε με χλιαρές λύσεις και συνεχίζουμε.

Τα χρόνια περνούν, οι ευθύνες και τα προβλήματα οξύνονται και ξεκαθάρισμα δε φαίνεται στον ορίζοντα. Κι έτσι, κάποια στιγμή, φτάνουμε σε ΄κείνο το σημείο που αρχίζουμε να μην αντέχουμε, ή να μη θέλουμε να αντέχουμε... Οι εξωτερικοί ρυθμοί μας αρχίζουν να χαλαρώνουν, αρχίζουμε ν΄αποτραβιόμαστε. Τότε, ξεκινάν να ξυπνάν, σα βρυκόλακες, όλ΄αυτά που στοιβάχτηκαν μέσα μας, όλ΄αυτά που τα βάζαμε στην άκρη, γιατί δε προλαβαίναε και δε μπορούσαμε να τ΄αντιμετωπίσουμε. Ξυπνάν και αρχίζουν τον τρελό, το μανιασμένο χορό τους.

Κι επάνω απ΄όλ΄αυτά, σμήνη εξωτερικών "ιών" - τύπου Βουλγαράκη - που μπαίνουν μέσα μας, χωρίς να ρωτήσουν, στην καθημερινή πλύση εγκεφάλου των media.

Πείτε μου, το φυσικό δεν είναι κανείς να τρελαθεί; Πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει σε ευρεία κλίμακα. Ας πούμε, θεωρώ ότι τουλάχιστο το ήμισυ των κατοίκων Αθήνας και Θεσσαλονίκης είναι, λίγο ή περισσότερο, παλαβοί/ές. Κι αυτό με κάνει να θυμάμαι εκείνο το παλιό ανέκδοτο...

Ένας "λογικός" περνάει έξω από ένα τρελοκομείο και βλέπει ένα "τρελό" που κοιτάζει τον έξω κόσμο πίσω από τα κάγκελα. "Είστε τρελοί εκεί μέσα;" ρωτάει ο "λογικός". "Όχι. Όπως βλέπεις, η πινακίδα κρέμεται απ΄την έξω μεριά"...

Τελοσπάντων, όλ΄αυτά δε λύνονται, απλώς χειροτερεύουν...

Τί σχέση έχει ο Νούρος μ΄όλ΄ αυτά; Ο Νούρος είναι ένα ακίνδυνο, ολωσδιόλου ακίνδυνο, ηρεμιστικό. Ο Νούρος δεν ανήκει, ουσιαστικά, στο "ρεμπέτικο". Ήταν μιά ιδιότυπη περίπτωση μοναχικού ξεμυαλιστή καρδιών. Ο Νούρος είναι διαχρονικός. Η φωνή του μας αποσυγκολλεί από την κρεατομηχανή της πραγματικότητας και με μαύρους (το μαύρο ως χρώμα γαλήνης), βελούδινους ήχους, μας περνάει μέσα από μισοσκότεινες εκκλησιές με ψαλμουδιές, μας ανοίγει διάπλατα τοπία ερώτων. Τα τραγούδια του είναι μιά ενατένιση της ζωής και αν τα δίστιχα των μανέδων είναι μελαγχολικά, αυτό οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι αυτοί δε ήταν καλωδιωμένοι και βλέπαν... Άλλωστε, στο τέλος των περισσότερων μανέδων του, παίρνει το πάνω χέρι ο γλυκός Γιάννης Δραγάτσης (ο Ογδοντάκης) και εκτοξεύει ψηλά την καρδιά μας με το βιολί του.
Με τις υγείες σας!

http://www.fileden.com/files/2008/6/6/1947074/Paihnidiara%20mou%20glykeia.mp3

http://www.fileden.com/files/2008/6/6/1947074/Pusak%20manes%201929.mp3

Αν θες λεπτομέρειες για το "ηρεμιστικό" Νούρος, κάνε "κλικ" στο αποκάτω:

http://www.elkibra-nouros.blogspot.com/

9 μαγνητικά σημεία από την παλιά Σαλονίκη...

1. Οι γιγάντιες μέδουσες που πλέαν στην παραλία, κοντά και γύρω στα καραβάκια "Έρση", "Μυρτώ", "Ευδοξία" και "Πήγασος"...
2. Οι ανεμιστήρες του ταβανιού που γύριζαν αργά στο καφενείο "Αστόρια", ενώ ο κοντός κι ευλογημένος Μικρασιάτης νονός Νίκος Σωτηριάδης έπαιζε μπιλιάρδο κι εγώ καθόμουν και τον χάζευα...
3. Τα μολυβένια στρατιωτάκια κι η ευωδιά του φρεσκοκομένου καφέ στο καφεκοπτείο του Μπερμπεριάν στην Τσιμισκή...
4. Οι μυρωδιές του γράσσου και της βαλβολίνης στο πρατήριο βενζίνης στο Συντριβάνι, τα γρήγορα και πονηρά μάτια του Μικρασιάτη θείου Ν.Λ. που χάιδευαν τις φωτογραφίες των γυναικών κάτω απ΄το τζάμι του γραφείου του...
5. Η μαγεία της Πάνω Πόλης που δε τολμούσα να μπω μέσα της, στα 13 μου...
6. Ο τρόμος κι η περιέργεια γιά το μαύρο γάντι που, κρεμασμένο από ένα δέντρο, το πήγαινε πέρα-δώθε ο τσουχτερός άνεμος της οδού Δελφών...
7. Το κρύψιμο του κεφαλιού μέσα στα στενά, στο Καραγάτσι...
8. Η στιγμή του πρώτου "θανάτου" στην οδό Φιλικής Εταιρίας με τη Μ.Ζ....
9. Οι μακρουλές, μεταμεσονύκτιες βόλτες στα σκοτεινά Λαδάδικα με τον Α.Σ....
10. Το πράσινο δεντράκι που έγερνε στη Νέα Παραλία...
11. Η υγρο-ζεστή και μελαγχολική αγκαλιά της μαγικής αυτής πόλης, καθώς έγερνε το βράδυ...